AN5.222
23. Das Kapitel über langes Reisen
23. Dīghacārikavagga
Langes Reisen (2)
„Mönche und Nonnen, wenn man gerne lange und unstet umherreist, hat das fünf Nachteile. Welche fünf? Man erringt nicht, was noch nicht errungen ist. Was man errungen hat, verliert man. Bei manchem, was man errungen hatte, verliert man die Sicherheit. Man wird von einer schweren Krankheit befallen. Man hat keine Freunde. Wenn man gerne lange und unstet umherreist, hat das diese fünf Nachteile.
Wenn man im ausgewogenen Maß reist, hat das fünf Vorteile. Welche fünf? Man erringt, was noch nicht errungen ist. Was man errungen hat, verliert man nicht. Bei manchem, was man errungen hat, fühlt man sich sicher. Man wird von keiner schweren Krankheit befallen. Man hat Freunde. Wenn man im ausgewogenen Maß reist, hat das diese fünf Vorteile.“
Long Wandering (2nd)
“Mendicants, there are these five drawbacks for someone who likes long and aimless wandering. What five? You don’t achieve the unachieved. What you have achieved falls away. You lose confidence in some things you’ve achieved. You contract a severe illness. You don’t have any friends. These are the five drawbacks for someone who likes long and aimless wandering.
There are these five benefits of a reasonable amount of wandering. What five? You achieve the unachieved. What you have achieved doesn’t fall away. You’re confident in some things you’ve achieved. You don’t contract severe illness. You have friends. These are the five benefits of a reasonable amount of wandering.”
Dutiyadīghacārikasutta
“Pañcime, bhikkhave, ādīnavā dīghacārikaṁ anavatthacārikaṁ anuyuttassa viharato. Katame pañca? Anadhigataṁ nādhigacchati, adhigatā parihāyati, adhigatenekaccena avisārado hoti, gāḷhaṁ rogātaṅkaṁ phusati, na ca mittavā hoti. Ime kho, bhikkhave, pañca ādīnavā dīghacārikaṁ anavatthacārikaṁ anuyuttassa viharato.
Pañcime, bhikkhave, ānisaṁsā samavatthacāre. Katame pañca? Anadhigataṁ adhigacchati, adhigatā na parihāyati, adhigatenekaccena visārado hoti, na gāḷhaṁ rogātaṅkaṁ phusati, mittavā ca hoti. Ime kho, bhikkhave, pañca ānisaṁsā samavatthacāre”ti.