AN9.13
2. Das Kapitel über das Löwengebrüll
2. Sīhanādavagga
Mit Koṭṭhita
Da ging der Ehrwürdige Mahākoṭṭhita zum Ehrwürdigen Sāriputta und tauschte Willkommensgrüße mit ihm aus. Nach der Begrüßung und dem Austausch von Höflichkeiten setzte Mahākoṭṭhita sich zur Seite hin und sagte zu Sāriputta:
„Geehrter Sāriputta, führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die in diesem Leben erfahren werden müssen, erst in künftigen Leben erfahre‘?“
„Sicher nicht, Geehrter.“
„Dann führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die in künftigen Leben erfahren werden müssen, in diesem Leben erfahre‘?“
„Sicher nicht.“
„Dann führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die als angenehm erfahren werden müssen, als schmerzhaft erfahre‘?“
„Sicher nicht.“
„Dann führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die als schmerzhaft erfahren werden müssen, als angenehm erfahre‘?“
„Sicher nicht.“
„Dann führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die erfahren werden müssen, wenn sie reif sind, erfahre, wenn sie noch nicht reif sind‘?“
„Sicher nicht.“
„Dann führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die erfahren werden müssen, wenn sie noch nicht reif sind, erfahre, wenn sie reif sind‘?“
„Sicher nicht.“
„Dann führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die viel erfahren werden müssen, wenig erfahre‘?“
„Sicher nicht.“
„Dann führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die wenig erfahren werden müssen, viel erfahre‘?“
„Sicher nicht.“
„Dann führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die erfahren werden müssen, nicht erfahre‘?“
„Sicher nicht.“
„Dann führt man das geistliche Leben unter dem Buddha zu diesem Zweck: ‚Dass ich doch Taten, die nicht erfahren werden müssen, erfahre‘?“
„Sicher nicht.“
„Geehrter Sāriputta, als du gefragt wurdest, ob man das geistliche Leben unter dem Buddha führt, damit Taten, die in diesem Leben erfahren werden müssen, erst in künftigen Leben erfahren werden, sagtest du: ‚Sicher nicht‘.
Als du gefragt wurdest, ob man das geistliche Leben unter dem Buddha führt, damit Taten, die in künftigen Leben erfahren werden müssen, in diesem Leben erfahren werden …
damit Taten, die als angenehm erfahren werden müssen, als schmerzhaft erfahren werden …
damit Taten, die als schmerzhaft erfahren werden müssen, als angenehm erfahren werden …
damit Taten, die erfahren werden müssen, wenn sie reif sind, erfahren werden, wenn sie noch nicht reif sind …
damit Taten, die erfahren werden müssen, wenn sie noch nicht reif sind, erfahren werden, wenn sie reif sind …
damit Taten, die viel erfahren werden müssen, wenig erfahren werden …
damit Taten, die wenig erfahren werden müssen, viel erfahren werden …
damit Taten, die erfahren werden müssen, nicht erfahren werden …
Als du gefragt wurdest, ob man das geistliche Leben unter dem Buddha führt, damit Taten, die nicht erfahren werden müssen, erfahren werden, sagtest du: ‚Sicher nicht‘. Was genau ist dann der Zweck, zu dem man das geistliche Leben unter dem Buddha führt?“
„Geehrter, man führt das geistliche Leben unter dem Buddha, um das nicht Erkannte, das nicht Gesehene, das nicht Erreichte, das nicht Verwirklichte und das nicht Verstandene zu erkennen, zu sehen, zu erreichen, zu verwirklichen und zu verstehen.“
„Aber was ist das nicht Erkannte, das nicht Gesehene, das nicht Erreichte, das nicht Verwirklichte und das nicht Verstandene?“
„‚Das ist das Leiden.‘ … ‚Das ist der Ursprung des Leidens.‘ … ‚Das ist das Aufhören des Leidens.‘ … ‚Das ist die Übung, die zum Aufhören des Leidens führt.‘ Das ist das nicht Erkannte, das nicht Gesehene, das nicht Erreichte, das nicht Verwirklichte und das nicht Verstandene. Man führt das geistliche Leben unter dem Buddha, um das zu erkennen, zu sehen, zu erreichen, zu verwirklichen und zu verstehen.“
With Koṭṭhita
Then Venerable Mahākoṭṭhita went up to Venerable Sāriputta, and exchanged greetings with him. When the greetings and polite conversation were over, he sat down to one side and said to Sāriputta:
“Reverend Sāriputta, is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds to be experienced in this life be experienced by me in lives to come’?”
“Certainly not, reverend.”
“Then is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds to be experienced in lives to come be experienced by me in this life’?”
“Certainly not.”
“Is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds to be experienced as pleasant be experienced by me as painful’?”
“Certainly not.”
“Then is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds to be experienced as painful be experienced by me as pleasant’?”
“Certainly not.”
“Is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds to be experienced when ripe be experienced by me when unripe’?”
“Certainly not.”
“Then is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds to be experienced when unripe be experienced by me when ripe’?”
“Certainly not.”
“Is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds to be experienced a lot be experienced by me a little’?”
“Certainly not.”
“Then is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds to be experienced a little be experienced by me a lot’?”
“Certainly not.”
“Is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds to be experienced by me be not experienced’?”
“Certainly not.”
“Then is the spiritual life led under the Buddha for this goal: ‘May deeds not to be experienced be experienced’?”
“Certainly not.”
“Reverend Sāriputta, when you were asked whether the spiritual life was lived under the Buddha so that deeds to be experienced in this life are experienced in lives to come, you said, ‘Certainly not’.
When you were asked whether the spiritual life was lived under the Buddha so that deeds to be experienced in lives to come are experienced in this life …
deeds to be experienced as pleasant are experienced as painful …
deeds to be experienced as painful are experienced as pleasant …
deeds to be experienced when ripe are experienced when unripe …
deeds to be experienced when unripe are experienced when ripe …
deeds to be experienced a lot are experienced a little …
deeds to be experienced a little are experienced a lot …
deeds to be experienced are not experienced …
When you were asked whether the spiritual life was lived under the Buddha so that deeds not to be experienced are experienced, you said, ‘Certainly not.’ Then what exactly is the goal of leading the spiritual life under the Buddha?”
“Reverend, the spiritual life is lived under the Buddha to know, see, attain, realize, and comprehend that which is unknown, unseen, unattained, unrealized, and uncomprehended.”
“But what is the unknown, unseen, unattained, unrealized, and uncomprehended?”
“‘This is suffering.’ … ‘This is the origin of suffering.’ … ‘This is the cessation of suffering.’ … ‘This is the practice that leads to the cessation of suffering.’ … This is the unknown, unseen, unattained, unrealized, and uncomprehended. The spiritual life is lived under the Buddha to know, see, attain, realize, and comprehend this.”
Koṭṭhikasutta
Atha kho āyasmā mahākoṭṭhiko yenāyasmā sāriputto tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmatā sāriputtena saddhiṁ sammodi. Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho āyasmā mahākoṭṭhiko āyasmantaṁ sāriputtaṁ etadavoca:
“kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ diṭṭhadhammavedanīyaṁ, taṁ me kammaṁ samparāyavedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“Kiṁ panāvuso sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ samparāyavedanīyaṁ taṁ me kammaṁ diṭṭhadhammavedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“Kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ sukhavedanīyaṁ, taṁ me kammaṁ dukkhavedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“Kiṁ panāvuso, sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ dukkhavedanīyaṁ, taṁ me kammaṁ sukhavedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“Kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ paripakkavedanīyaṁ, taṁ me kammaṁ aparipakkavedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“Kiṁ panāvuso sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ aparipakkavedanīyaṁ, taṁ me kammaṁ paripakkavedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“Kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ bahuvedanīyaṁ, taṁ me kammaṁ appavedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“Kiṁ panāvuso sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ appavedanīyaṁ, taṁ me kammaṁ bahuvedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“Kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ vedanīyaṁ, taṁ me kammaṁ avedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“Kiṁ panāvuso sāriputta, ‘yaṁ kammaṁ avedanīyaṁ, taṁ me kammaṁ vedanīyaṁ hotū’ti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“No hidaṁ, āvuso”.
“‘Kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ diṭṭhadhammavedanīyaṁ taṁ me kammaṁ samparāyavedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi.
‘Kiṁ panāvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ samparāyavedanīyaṁ taṁ me kammaṁ diṭṭhadhammavedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi.
‘Kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ sukhavedanīyaṁ taṁ me kammaṁ dukkhavedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi.
‘Kiṁ panāvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ dukkhavedanīyaṁ taṁ me kammaṁ sukhavedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi.
‘Kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ paripakkavedanīyaṁ taṁ me kammaṁ aparipakkavedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi.
‘Kiṁ panāvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ aparipakkavedanīyaṁ taṁ me kammaṁ paripakkavedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi.
‘Kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ bahuvedanīyaṁ taṁ me kammaṁ appavedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi.
‘Kiṁ panāvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ appavedanīyaṁ taṁ me kammaṁ bahuvedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi.
‘Kiṁ nu kho, āvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ vedanīyaṁ taṁ me kammaṁ avedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi.
‘Kiṁ panāvuso sāriputta, yaṁ kammaṁ avedanīyaṁ taṁ me kammaṁ vedanīyaṁ hotūti, etassa atthāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī’ti, iti puṭṭho samāno ‘no hidaṁ, āvuso’ti vadesi. Atha kimatthaṁ carahāvuso, bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti?
“Yaṁ khvassa, āvuso, aññātaṁ adiṭṭhaṁ appattaṁ asacchikataṁ anabhisametaṁ, tassa ñāṇāya dassanāya pattiyā sacchikiriyāya abhisamayāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatīti.
Kiṁ panassāvuso, aññātaṁ adiṭṭhaṁ appattaṁ asacchikataṁ anabhisametaṁ, yassa ñāṇāya dassanāya pattiyā sacchikiriyāya abhisamayāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatīti?
‘Idaṁ dukkhan’ti khvassa, āvuso, aññātaṁ adiṭṭhaṁ appattaṁ asacchikataṁ anabhisametaṁ. ‘Ayaṁ dukkhasamudayo’ti khvassa, āvuso …pe… ‘ayaṁ dukkhanirodho’ti khvassa, āvuso …pe… ‘ayaṁ dukkhanirodhagāminī paṭipadā’ti khvassa, āvuso, aññātaṁ adiṭṭhaṁ appattaṁ asacchikataṁ anabhisametaṁ. Idaṁ khvassa, āvuso, aññātaṁ adiṭṭhaṁ appattaṁ asacchikataṁ anabhisametaṁ. Tassa ñāṇāya dassanāya pattiyā sacchikiriyāya abhisamayāya bhagavati brahmacariyaṁ vussatī”ti.