SNP4.2
Acht über die Höhle
Guhaṭṭhakasutta
In einer Höhle eingeschlossen, dick überwachsen, so bleibt ein Mensch, in Täuschung versunken. Ein Solcher ist von Abgeschiedenheit weit entfernt, denn Sinnenfreuden in der Welt sind nicht leicht aufzugeben.
Den Ketten des Wünschens, den Fesseln der Freuden des Lebens ist schwer zu entkommen, denn man kann keinen anderen befreien. Sie schauen nach dem Vorher oder Nachher aus, beten um diese oder vergangene Freuden.
Gierig, fixiert, betört in Bezug auf Sinnenfreuden sind sie unbelehrbar, aus Gewohnheit unmoralisch. Zum Leiden geführt, jammern sie: „Was wird aus uns, wenn wir von hier verscheiden?“
Daher soll ein Geborener sich in diesem Leben schulen: Wenn du erkennst, dass etwas in der Welt unmoralisch ist, handle deshalb nicht unmoralisch; denn die Bedächtigen sagen, das Leben sei kurz.
Ich sehe die Bevölkerung der Welt zappeln, dem Verlangen nach Dasein hingegeben. Gemeine Menschen klagen im Rachen des Todes, nicht frei vom Verlangen nach immer mehr Dasein.
Sieh’, wie sie um Zugehörigkeit zappeln wie Fische in Pfützen in einem ausgetrockneten Wasserlauf. Wenn du das siehst, lebe selbstlos, schaffe keine Bindung an künftige Leben.
Sie sind von Sehnen nach beiden Enden frei, haben Kontakt vollständig verstanden, ohne Gier, tun nichts, wofür sie sich tadeln würden: Die Bedächtigen hängen nicht an Gesehenem und Gehörtem.
Der Abgeklärte hat Wahrnehmung vollständig verstanden, die Flut überquert, hängt nicht an Besitztümern, hat den Pfeil herausgezogen, lebt beflissen: Er hofft weder auf diese noch jene Welt.
Trapped in a cave, thickly overspread, sunk in delusion they stay. That sort is far from seclusion, for sensual pleasures in the world <j>are not easy to give up.
The chains of desire, the bonds of life’s pleasures are hard to escape, for one cannot free another. Looking to the past or the future, they pray for these pleasures or former ones.
Greedy, fixated, infatuated by sensual pleasures, they are incorrigible, habitually immoral. When led to suffering they lament, “What will become of us <j>when we pass away from here?”
That’s why a personage should train in this life: should you know that anything in the world is wrong, don’t act wrongly on account of that; for the attentive say this life is short.
I see the world’s population floundering, given to craving for future lives. Base men wail in the jaws of death, not rid of craving for life after life.
See them flounder over belongings, like fish in puddles of a dried-up stream. Seeing this, live unselfishly, forming no attachment to future lives.
Rid of desire for both ends, having completely understood contact, free of greed, doing nothing for which they’d blame themselves, the attentive don’t cling to the seen and the heard.
Having completely understood perception <j>and having crossed the flood, the sage, not clinging to possessions, with dart plucked out, living diligently, does not hope for this world or the next.
Satto guhāyaṁ bahunābhichanno, Tiṭṭhaṁ naro mohanasmiṁ pagāḷho; Dūre vivekā hi tathāvidho so, Kāmā hi loke na hi suppahāyā.
Icchānidānā bhavasātabaddhā, Te duppamuñcā na hi aññamokkhā; Pacchā pure vāpi apekkhamānā, Ime va kāme purime va jappaṁ.
Kāmesu giddhā pasutā pamūḷhā, Avadāniyā te visame niviṭṭhā; Dukkhūpanītā paridevayanti, Kiṁsū bhavissāma ito cutāse.
Tasmā hi sikkhetha idheva jantu, Yaṁ kiñci jaññā visamanti loke; Na tassa hetū visamaṁ careyya, Appañhidaṁ jīvitamāhu dhīrā.
Passāmi loke pariphandamānaṁ, Pajaṁ imaṁ taṇhagataṁ bhavesu; Hīnā narā maccumukhe lapanti, Avītataṇhāse bhavābhavesu.
Mamāyite passatha phandamāne, Maccheva appodake khīṇasote; Etampi disvā amamo careyya, Bhavesu āsattimakubbamāno.
Ubhosu antesu vineyya chandaṁ, Phassaṁ pariññāya anānugiddho; Yadattagarahī tadakubbamāno, Na lippatī diṭṭhasutesu dhīro.
Saññaṁ pariññā vitareyya oghaṁ, Pariggahesu muni nopalitto; Abbūḷhasallo caramappamatto, Nāsīsatī lokamimaṁ parañcāti.