THAG16.5
Das Zwanzigerbuch
Vīsatinipāta
1. Das erste Kapitel
Māluṅkyaputta (2)
Wenn du ein Bild siehst und die Achtsamkeit verlierst, richtest du den Geist auf ein anziehendes Merkmal. Indem du ihn mit begehrlichem Geist erfährst, hältst du weiter daran fest.
Aus Bildern entstehen viele Gefühle. Durch Begehrlichkeit und Grausamkeit wird der Geist geschädigt. Wenn du so Leiden anhäufst, heißt es, du seist vom Erlöschen weit entfernt.
Wenn du einen Ton hörst und die Achtsamkeit verlierst, richtest du den Geist auf ein anziehendes Merkmal. Indem du ihn mit begehrlichem Geist erfährst, hältst du weiter daran fest.
Aus Tönen entstehen viele Gefühle. Durch Begehrlichkeit und Grausamkeit wird der Geist geschädigt. Wenn du so Leiden anhäufst, heißt es, du seist vom Erlöschen weit entfernt.
Wenn du einen Geruch riechst und die Achtsamkeit verlierst, richtest du den Geist auf ein anziehendes Merkmal. Indem du ihn mit begehrlichem Geist erfährst, hältst du weiter daran fest.
Aus Gerüchen entstehen viele Gefühle. Durch Begehrlichkeit und Grausamkeit wird der Geist geschädigt. Wenn du so Leiden anhäufst, heißt es, du seist vom Erlöschen weit entfernt.
Wenn du einen Geschmack schmeckst und die Achtsamkeit verlierst, richtest du den Geist auf ein anziehendes Merkmal. Indem du ihn mit begehrlichem Geist erfährst, hältst du weiter daran fest.
Aus Geschmäcken entstehen viele Gefühle. Durch Begehrlichkeit und Grausamkeit wird der Geist geschädigt. Wenn du so Leiden anhäufst, heißt es, du seist vom Erlöschen weit entfernt.
Wenn du eine Berührung empfindest und die Achtsamkeit verlierst, richtest du den Geist auf ein anziehendes Merkmal. Indem du sie mit begehrlichem Geist erfährst, hältst du weiter daran fest.
Aus Berührungen entstehen viele Gefühle. Durch Begehrlichkeit und Grausamkeit wird der Geist geschädigt. Wenn du so Leiden anhäufst, heißt es, du seist vom Erlöschen weit entfernt.
Wenn du eine Vorstellung erkennst und die Achtsamkeit verlierst, richtest du den Geist auf ein anziehendes Merkmal. Indem du sie mit begehrlichem Geist erfährst, hältst du weiter daran fest.
Aus Vorstellungen entstehen viele Gefühle. Durch Begehrlichkeit und Grausamkeit wird der Geist geschädigt. Wenn du so Leiden anhäufst, heißt es, du seist vom Erlöschen weit entfernt.
Wenn du ein Bild mit Achtsamkeit siehst, gibt es kein Begehren von Bildern. Indem du es mit von Begehren freiem Geist erfährst, hältst du nicht weiter daran fest.
Selbst wenn du ein Bild siehst und mit dem Gefühl, das es auslöst, vertraut wirst, trägst du ab und häufst nicht an: So lebt man achtsam. Wenn du so Leiden abträgst, heißt es, du seist dem Erlöschen nahegekommen.
Wenn du einen Ton mit Achtsamkeit hörst, gibt es kein Begehren von Tönen. Indem du ihn mit von Begehren freiem Geist erfährst, hältst du nicht weiter daran fest.
Selbst wenn du einen Ton hörst und mit dem Gefühl, das er auslöst, vertraut wirst, trägst du ab und häufst nicht an: So lebt man achtsam. Wenn du so Leiden abträgst, heißt es, du seist dem Erlöschen nahegekommen.
Wenn du einen Geruch mit Achtsamkeit riechst, gibt es kein Begehren von Gerüchen. Indem du ihn mit von Begehren freiem Geist erfährst, hältst du nicht weiter daran fest.
Selbst wenn du einen Geruch riechst und mit dem Gefühl, das er auslöst, vertraut wirst, trägst du ab und häufst nicht an: So lebt man achtsam. Wenn du so Leiden abträgst, heißt es, du seist dem Erlöschen nahegekommen.
Wenn du einen Geschmack mit Achtsamkeit schmeckst, gibt es kein Begehren von Geschmäcken. Indem du ihn mit von Begehren freiem Geist erfährst, hältst du nicht weiter daran fest.
Selbst wenn du einen Geschmack schmeckst und mit dem Gefühl, das er auslöst, vertraut wirst, trägst du ab und häufst nicht an: So lebt man achtsam. Wenn du so Leiden abträgst, heißt es, du seist dem Erlöschen nahegekommen.
Wenn du eine Berührung mit Achtsamkeit empfindest, gibt es kein Begehren von Berührungen. Indem du sie mit von Begehren freiem Geist erfährst, hältst du nicht weiter daran fest.
Selbst wenn du eine Berührung empfindest und mit dem Gefühl, das sie auslöst, vertraut wirst, trägst du ab und häufst nicht an: So lebt man achtsam. Wenn du so Leiden abträgst, heißt es, du seist dem Erlöschen nahegekommen.
Wenn du eine Vorstellung mit Achtsamkeit erkennst, gibt es kein Begehren von Vorstellungen. Indem du sie mit von Begehren freiem Geist erfährst, hältst du nicht weiter daran fest.
Selbst wenn du eine Vorstellung erkennst und mit dem Gefühl, das sie auslöst, vertraut wirst, trägst du ab und häufst nicht an: So lebt man achtsam. Wenn du so Leiden abträgst, heißt es, du seist dem Erlöschen nahegekommen.
Chapter One
Māluṅkyaputta (2nd)
When you see a sight, mindfulness is lost as you focus on a pleasant feature. Experiencing it with a mind full of desire, you keep clinging to it.
Many feelings grow arising from sights. The mind is damaged by covetousness and cruelty. Heaping up suffering like this, you’re said to be far from extinguishment.
When you hear a sound, mindfulness is lost as you focus on a pleasant feature. Experiencing it with a mind full of desire, you keep clinging to it.
Many feelings grow arising from sounds. The mind is damaged by covetousness and cruelty. Heaping up suffering like this, you’re said to be far from extinguishment.
When you smell an odor, mindfulness is lost as you focus on a pleasant feature. Experiencing it with a mind full of desire, you keep clinging to it.
Many feelings grow arising from smells. The mind is damaged by covetousness and cruelty. Heaping up suffering like this, you’re said to be far from extinguishment.
When you enjoy a taste, mindfulness is lost as you focus on a pleasant feature. Experiencing it with a mind full of desire, you keep clinging to it.
Many feelings grow arising from tastes. The mind is damaged by covetousness and cruelty. Heaping up suffering like this, you’re said to be far from extinguishment.
When you sense a touch, mindfulness is lost as you focus on a pleasant feature. Experiencing it with a mind full of desire, you keep clinging to it.
Many feelings grow arising from touches. The mind is damaged by covetousness and cruelty. Heaping up suffering like this, you’re said to be far from extinguishment.
When you know an idea, mindfulness is lost as you focus on a pleasant feature. Experiencing it with a mind full of desire, you keep clinging to it.
Many feelings grow arising from ideas. The mind is damaged by covetousness and cruelty. Heaping up suffering like this, you’re said to be far from extinguishment.
There’s no desire for sights when you see a sight with mindfulness. Experiencing it with a mind free of desire, you don’t keep clinging to it.
Even as you see a sight and undergo a feeling, you wear away, you don’t heap up: that’s how to live mindfully. Eroding suffering like this, you’re said to be in the presence of extinguishment.
There’s no desire for sounds when you hear a sound with mindfulness. Experiencing it with a mind free of desire, you don’t keep clinging to it.
Even as you hear a sound and undergo a feeling, you wear away, you don’t heap up: that’s how to live mindfully. Eroding suffering like this, you’re said to be in the presence of extinguishment.
There’s no desire for odors when you smell an odor with mindfulness. Experiencing it with a mind free of desire, you don’t keep clinging to it.
Even as you smell an odor and undergo a feeling, you wear away, you don’t heap up: that’s how to live mindfully. Eroding suffering like this, you’re said to be in the presence of extinguishment.
There’s no desire for tastes when you enjoy a taste with mindfulness. Experiencing it with a mind free of desire, you don’t keep clinging to it.
Even as you savor a taste and undergo a feeling, you wear away, you don’t heap up: that’s how to live mindfully. Eroding suffering like this, you’re said to be in the presence of extinguishment.
There’s no desire for touches when you sense a touch with mindfulness. Experiencing it with a mind free of desire, you don’t keep clinging to it.
Even as you sense a touch and get familiar with how it feels, you wear away, you don’t heap up: that’s how to live mindfully. Eroding suffering like this, you’re said to be in the presence of extinguishment.
There’s no desire for ideas when you know an idea with mindfulness. Experiencing it with a mind free of desire, you don’t keep clinging to it.
Even as you know an idea and get familiar with how it feels, you wear away, you don’t heap up: that’s how to live mindfully. Eroding suffering like this, you’re said to be in the presence of extinguishment.
Paṭhamavagga
Mālukyaputtattheragāthā
“Rūpaṁ disvā sati muṭṭhā, Piyaṁ nimittaṁ manasi karoto; Sārattacitto vedeti, Tañca ajjhosa tiṭṭhati.
Tassa vaḍḍhanti vedanā, anekā rūpasambhavā; Abhijjhā ca vihesā ca, cittamassūpahaññati; Evamācinato dukkhaṁ, ārā nibbāna vuccati.
Saddaṁ sutvā sati muṭṭhā, Piyaṁ nimittaṁ manasi karoto; Sārattacitto vedeti, Tañca ajjhosa tiṭṭhati.
Tassa vaḍḍhanti vedanā, anekā saddasambhavā; Abhijjhā ca vihesā ca, cittamassūpahaññati; Evamācinato dukkhaṁ, ārā nibbāna vuccati.
Gandhaṁ ghatvā sati muṭṭhā, Piyaṁ nimittaṁ manasi karoto; Sārattacitto vedeti, Tañca ajjhosa tiṭṭhati.
Tassa vaḍḍhanti vedanā, anekā gandhasambhavā; Abhijjhā ca vihesā ca, cittamassūpahaññati; Evamācinato dukkhaṁ, ārā nibbāna vuccati.
Rasaṁ bhotvā sati muṭṭhā, Piyaṁ nimittaṁ manasi karoto; Sārattacitto vedeti, Tañca ajjhosa tiṭṭhati.
Tassa vaḍḍhanti vedanā, anekā rasasambhavā; Abhijjhā ca vihesā ca, cittamassūpahaññati; Evamācinato dukkhaṁ, ārā nibbāna vuccati.
Phassaṁ phussa sati muṭṭhā, Piyaṁ nimittaṁ manasi karoto; Sārattacitto vedeti, Tañca ajjhosa tiṭṭhati.
Tassa vaḍḍhanti vedanā, anekā phassasambhavā; Abhijjhā ca vihesā ca, cittamassūpahaññati; Evamācinato dukkhaṁ, ārā nibbāna vuccati.
Dhammaṁ ñatvā sati muṭṭhā, Piyaṁ nimittaṁ manasi karoto; Sārattacitto vedeti, Tañca ajjhosa tiṭṭhati.
Tassa vaḍḍhanti vedanā, anekā dhammasambhavā; Abhijjhā ca vihesā ca, cittamassūpahaññati; Evamācinato dukkhaṁ, ārā nibbāna vuccati.
Na so rajjati rūpesu, rūpaṁ disvā patissato; Virattacitto vedeti, tañca nājjhosa tiṭṭhati.
Yathāssa passato rūpaṁ, sevato cāpi vedanaṁ; Khīyati nopacīyati, evaṁ so caratī sato; Evaṁ apacinato dukkhaṁ, santike nibbāna vuccati.
Na so rajjati saddesu, saddaṁ sutvā patissato; Virattacitto vedeti, tañca nājjhosa tiṭṭhati.
Yathāssa suṇato saddaṁ, sevato cāpi vedanaṁ; Khīyati nopacīyati, evaṁ so caratī sato; Evaṁ apacinato dukkhaṁ, santike nibbāna vuccati.
Na so rajjati gandhesu, gandhaṁ ghatvā patissato; Virattacitto vedeti, tañca nājjhosa tiṭṭhati.
Yathāssa ghāyato gandhaṁ, sevato cāpi vedanaṁ; Khīyati nopacīyati, evaṁ so caratī sato; Evaṁ apacinato dukkhaṁ, santike nibbāna vuccati.
Na so rajjati rasesu, rasaṁ bhotvā patissato; Virattacitto vedeti, tañca nājjhosa tiṭṭhati.
Yathāssa sāyarato rasaṁ, sevato cāpi vedanaṁ; Khīyati nopacīyati, evaṁ so caratī sato; Evaṁ apacinato dukkhaṁ, santike nibbāna vuccati.
Na so rajjati phassesu, phassaṁ phussa patissato; Virattacitto vedeti, tañca nājjhosa tiṭṭhati.
Yathāssa phusato phassaṁ, sevato cāpi vedanaṁ; Khīyati nopacīyati, evaṁ so caratī sato; Evaṁ apacinato dukkhaṁ, santike nibbāna vuccati.
Na so rajjati dhammesu, dhammaṁ ñatvā patissato; Virattacitto vedeti, tañca nājjhosa tiṭṭhati.
Yathāssa vijānato dhammaṁ, sevato cāpi vedanaṁ; Khīyati nopacīyati, evaṁ so caratī sato; Evaṁ apacinato dukkhaṁ, santike nibbāna vuccati”.