THAG16.8
Das Zwanzigerbuch
Vīsatinipāta
1. Das erste Kapitel
Aṅgulimāla
„Du gehst, Asket, und sagst: ‚Ich habe angehalten‘. Und ich habe angehalten, und du sagst, ich habe es nicht. Asket, ich frage dich dieses: Wie kommt es, dass du angehalten hast und ich nicht?“
„Aṅgulimāla, ich habe für immer angehalten – Gewalt gegen alle Geschöpfe niedergelegt. Doch du kannst dich gegen Geschöpfe nicht zügeln; darum habe ich angehalten, du aber nicht.“
„Ach, endlich ist ein berühmter großer Seher, ein Asket, mir in den tiefen Wald gefolgt. Nun, da ich deinen Dhammavers gehört habe, werde ich tausend böse Dinge wegwerfen.“
Mit diesen Worten schleuderte der Räuber Schwert und Waffen eine Klippe hinab in einen Abgrund. Er verehrte die Füße des Heiligen und bat den Buddha eben da um die Weihe des Fortziehens.
Da sagte der Buddha, der mitfühlende große Seher, der Lehrer der Welt mit ihren Göttern, zu ihm: „Komm, Mönch!“ Und damit wurde er ein Mönch.
„Der einst nachlässig war, doch jetzt beflissen ist, erleuchtet die Welt wie der Mond, der durch die Wolken bricht.
Wessen schlechte Tat vom Guten überlagert wird, erleuchtet die Welt wie der Mond, der durch die Wolken bricht.
Der junge Mönch, der sich der Lehre des Buddha geweiht hat, erleuchtet die Welt wie der Mond, der durch die Wolken bricht.
Dass doch selbst meine Feinde einen Dhammavortrag hören! Dass doch selbst meine Feinde sich der Lehre des Buddha weihen! Dass doch selbst meine Feinde sich diesen guten Menschen anschließen, die andere im Dhamma verankern!
Dass doch selbst meine Feinde den Dhamma zur rechten Zeit hören von denen, die Geduld lehren und Akzeptanz preisen; und dass sie diesem Pfad folgen!
Denn dann würden sie nie mir oder anderen Leid wünschen. Beim höchsten Frieden wären sie angekommen und würden sich um alle Geschöpfe kümmern, kräftig und zart.
Denn Bewässerungsanlagen leiten Wasser, Pfeilmacher richten Pfeile gerade, Zimmerer bearbeiten Holz – doch die Klugen zähmen sich selbst.
Manche zähmen mit dem Stock, manche mit dem Stachelstock und manche mit der Peitsche. Doch der Unberührte zähmte mich ohne Stock oder Schwert.
Mein Name ist ‚Mildherz‘, doch früher war ich grausam. Der Name, den ich trage, ist wahr, denn ich tue niemanden mehr ein Leid an.
Früher war ich ein Räuber, der berüchtigte Aṅgulimāla. Von einer großen Flut war ich fortgerissen, da nahm ich Zuflucht zum Buddha.
Früher hatte ich Blut an den Händen, der berüchtigte Aṅgulimāla. Sieh’ die Zuflucht, die ich gefunden habe – der Zug zum Dasein ist ausgerottet.
Ich habe viele Taten von der Art begangen, die zu einem schlechten Ort führt. Das Ergebnis meiner Taten hat mich schon getroffen, ich genieße mein Essen frei von Schulden.
Toren und Dummköpfe weihen sich der Nachlässigkeit. Doch der Verständige hütet Beflissenheit als seinen besten Schatz.
Weihe dich nicht der Nachlässigkeit, genieße nicht erotische Nähe. Denn wenn du beflissen bist und Vertiefung übst, wirst du das höchste Glück erlangen.
Er war willkommen, nicht unwillkommen, der Rat, den ich erhielt, war gut. Von allen gut erklärten Lehren bin ich bei der besten angekommen.
Er war willkommen, nicht unwillkommen, der Rat, den ich erhielt, war gut. Das dreifache Wissen habe ich verwirklicht und die Anleitung des Buddha erfüllt.“
„In der Wildnis, am Fuß eines Baumes auf Bergen oder in Höhlen – wo ich auch stand, da war mein Geist früher unruhig.
Doch jetzt lege ich mich glücklich hin und stehe glücklich auf, ich lebe glücklich, außerhalb der Reichweite Māras; der Lehrer hatte Anteilnahme für mich.
Früher war ich von brahmanischer Geburt, von beiden Seiten hoch geboren; jetzt bin ich ein Sohn des Heiligen, des Lehrers, des Königs des Dhamma.
Ich bin ohne Verlangen, frei von Ergreifen, die Tore meiner Sinne sind bewacht und gut gezügelt. Ich habe die Wurzel der Düsternis zerstört und die Auflösung der Befleckungen erreicht.
Ich habe dem Lehrer gedient und die Anleitung des Buddha erfüllt. Die schwere Bürde ist abgelegt, der Zug zum Dasein ist ausgerottet.“
Chapter One
Aṅgulimāla
“While walking, ascetic, you say ‘I’ve stopped.’ And I have stopped, but you tell me I’ve not. I’m asking you this, ascetic: how is it you’ve stopped and I have not?”
“Aṅgulimāla, I have forever stopped— I’ve laid aside violence towards all creatures. But you can’t stop yourself <j>from harming living creatures; that’s why I’ve stopped, but you have not.”
“Oh, at long last a renowned great seer, an ascetic has followed me into this deep wood. Now that I’ve heard your verse on Dhamma, I shall discard a thousand evils.”
With these words, <j>the bandit hurled his sword and weapons down a cliff into an abyss. He venerated the Holy One’s feet, and asked the Buddha for the going forth right away.
Then the Buddha, the compassionate great seer, the teacher of the world with its gods, said to him, “Come, monk!” And with that he became a monk.
“He who once was heedless, but turned to heedfulness, lights up the world, like the moon freed from clouds.
Someone whose bad deed is supplanted by the good, lights up the world, like the moon freed from clouds.
A young mendicant devoted to the Buddha’s teaching, lights up the world, like the moon freed from clouds.
May even my enemies <j>hear a Dhamma talk! May even my enemies <j>devote themselves to the Buddha’s teaching! May even my enemies associate with those good men who establish others in the Dhamma!
May even my enemies <j>hear Dhamma at the right time, from those who teach acceptance, praising acquiescence; and may they follow that path!
For then they’d never wish harm upon myself or others. Having arrived at ultimate peace, they’d look after creatures firm and frail.
For irrigators guide the water, and fletchers straighten arrows; carpenters carve timber— but the astute tame themselves.
Some tame by using the rod, some with goads, and some with whips. But the unaffected one tamed me without rod or sword.
My name is ‘Harmless’, though I used to be harmful. The name I bear today is true, for I do no harm to anyone.
I used to be a bandit, the notorious Aṅgulimāla. Swept away in a great flood, I went to the Buddha for refuge.
I used to have blood on my hands, the notorious Aṅgulimāla. See the refuge I’ve found— the leash to existence is eradicated.
I’ve done many of the sort of deeds that lead to a bad destination. The result of my deeds has already struck me, so I enjoy my food free of debt.
Fools and simpletons devote themselves to negligence. But the wise protect diligence as their best treasure.
Don’t devote yourself to negligence, or delight in erotic intimacy. For if you’re diligent and practice absorption, you’ll attain ultimate happiness.
It was welcome, not unwelcome, the advice I got was good. Of the well-explained teachings, I arrived at the best.
It was welcome, not unwelcome, the advice I got was good. I’ve attained the three knowledges, and fulfilled the Buddha’s instructions.”
“In the wilderness, at a tree’s root, on mountains, or in caves— it used to be that wherever I stood, my mind was anxious.
But now I lie down happily and stand up happily, I live my life happily, out of Māra’s reach; the teacher had sympathy for me.
I used to be of brahmin birth, highborn on both sides, now I’m a son of the Holy One, the Teacher, King of Dhamma.
I am rid of craving, free of grasping, my sense doors are guarded and well-restrained. I’ve destroyed the root of gloom, and attained the ending of defilements.
I’ve served the teacher and fulfilled the Buddha’s instructions. The heavy burden is laid down, the leash to existence is eradicated.”
Paṭhamavagga
Aṅgulimālattheragāthā
“Gacchaṁ vadesi samaṇaṭṭhitomhi, Mamañca brūsi ṭhitamaṭṭhitoti; Pucchāmi taṁ samaṇa etamatthaṁ, ‘Kathaṁ ṭhito tvaṁ ahamaṭṭhitomhi’”.
“Ṭhito ahaṁ aṅgulimāla sabbadā, Sabbesu bhūtesu nidhāya daṇḍaṁ; Tuvañca pāṇesu asaññatosi, Tasmā ṭhitohaṁ tuvamaṭṭhitosi”.
“Cirassaṁ vata me mahito mahesī, Mahāvanaṁ samaṇo paccapādi; Sohaṁ cajissāmi sahassapāpaṁ, Sutvāna gāthaṁ tava dhammayuttaṁ”.
Icceva coro asimāvudhañca, Sobbhe papāte narake anvakāsi; Avandi coro sugatassa pāde, Tattheva pabbajjamayāci buddhaṁ.
Buddho ca kho kāruṇiko mahesi, Yo satthā lokassa sadevakassa; “Tamehi bhikkhū”ti tadā avoca, Eseva tassa ahu bhikkhubhāvo.
“Yo ca pubbe pamajjitvā, pacchā so nappamajjati; Somaṁ lokaṁ pabhāseti, abbhā muttova candimā.
Yassa pāpaṁ kataṁ kammaṁ, kusalena pidhīyati; Somaṁ lokaṁ pabhāseti, abbhā muttova candimā.
Yo have daharo bhikkhu, yuñjati buddhasāsane; Somaṁ lokaṁ pabhāseti, abbhā muttova candimā.
Disāpi me dhammakathaṁ suṇantu, Disāpi me yuñjantu buddhasāsane; Disāpi me te manuje bhajantu, Ye dhammamevādapayanti santo.
Disā hi me khantivādānaṁ, avirodhappasaṁsinaṁ; Suṇantu dhammaṁ kālena, tañca anuvidhīyantu.
Na hi jātu so mamaṁ hiṁse, aññaṁ vā pana kiñcanaṁ; Pappuyya paramaṁ santiṁ, rakkheyya tasathāvare.
Udakañhi nayanti nettikā, Usukārā namayanti tejanaṁ; Dāruṁ namayanti tacchakā, Attānaṁ damayanti paṇḍitā.
Daṇḍeneke damayanti, aṅkusebhi kasāhi ca; Adaṇḍena asatthena, ahaṁ dantomhi tādinā.
‘Ahiṁsako’ti me nāmaṁ, hiṁsakassa pure sato; Ajjāhaṁ saccanāmomhi, na naṁ hiṁsāmi kiñcanaṁ.
Coro ahaṁ pure āsiṁ, aṅgulimāloti vissuto; Vuyhamāno mahoghena, buddhaṁ saraṇamāgamaṁ.
Lohitapāṇi pure āsiṁ, aṅgulimāloti vissuto; Saraṇagamanaṁ passa, bhavanetti samūhatā.
Tādisaṁ kammaṁ katvāna, bahuṁ duggatigāminaṁ; Phuṭṭho kammavipākena, anaṇo bhuñjāmi bhojanaṁ.
Pamādamanuyuñjanti, bālā dummedhino janā; Appamādañca medhāvī, dhanaṁ seṭṭhaṁva rakkhati.
Mā pamādamanuyuñjetha, mā kāmaratisanthavaṁ; Appamatto hi jhāyanto, pappoti paramaṁ sukhaṁ.
Svāgataṁ nāpagataṁ, netaṁ dummantitaṁ mama; Savibhattesu dhammesu, yaṁ seṭṭhaṁ tadupāgamaṁ.
Svāgataṁ nāpagataṁ, netaṁ dummantitaṁ mama; Tisso vijjā anuppattā, kataṁ buddhassa sāsanaṁ.
Araññe rukkhamūle vā, pabbatesu guhāsu vā; Tattha tattheva aṭṭhāsiṁ, ubbiggamanaso tadā.
Sukhaṁ sayāmi ṭhāyāmi, sukhaṁ kappemi jīvitaṁ; Ahatthapāso mārassa, aho satthānukampito.
Brahmajacco pure āsiṁ, udicco ubhato ahu; Sojja putto sugatassa, dhammarājassa satthuno.
Vītataṇho anādāno, guttadvāro susaṁvuto; Aghamūlaṁ vadhitvāna, patto me āsavakkhayo.
Pariciṇṇo mayā satthā, kataṁ buddhassa sāsanaṁ; Ohito garuko bhāro, bhavanetti samūhatā”ti.