SN22.53
6. Das Kapitel über Verwicklung
6. Upayavagga
Verwicklung
In Sāvatthī.
„Mönche und Nonnen, wenn ihr verwickelt seid, seid ihr nicht frei. Wenn ihr nicht verwickelt seid, seid ihr frei.
Solange Bewusstsein besteht, besteht es verwickelt in Form, gestützt auf Form, verankert in Form. Und wenn es von Genießen befeuchtet wird, wächst es, wird größer und kommt zur Reife.
Oder Bewusstsein besteht, solange es besteht, verwickelt in Gefühl …
Oder Bewusstsein besteht, solange es besteht, verwickelt in Wahrnehmung …
Oder Bewusstsein besteht, solange es besteht, verwickelt in Willensbildungsprozesse, gestützt auf Willensbildungsprozesse, verankert in Willensbildungsprozessen. Und wenn es von Genießen befeuchtet wird, wächst es, wird größer und kommt zur Reife.
Mönche und Nonnen, angenommen, da würde jemand sagen: ‚Ich will außerhalb von Form, Gefühl, Wahrnehmung und Willensbildungsprozessen das Kommen und Gehen von Bewusstsein beschreiben, sein Sterben und Wiedererscheinen, sein Wachsen, Größerwerden und Zur-Reife-Kommen.‘ Das ist nicht möglich.
Wenn ein Mönch Gier nach dem Element der Form aufgegeben hat, ist dessen Stütze abgeschnitten, und das Bewusstsein wird nicht verankert.
Wenn ein Mönch Gier nach dem Element des Gefühls aufgegeben hat …
Wenn ein Mönch Gier nach dem Element der Wahrnehmung aufgegeben hat …
Wenn ein Mönch Gier nach dem Element der Willensbildungsprozesse aufgegeben hat …
Wenn ein Mönch Gier nach dem Element des Bewusstseins aufgegeben hat, ist dessen Stütze abgeschnitten, und das Bewusstsein wird nicht verankert. Da dieses Bewusstsein nicht verankert wird und nicht wächst, ohne die Kraft, erneut zu entstehen, ist es befreit.
Wenn es befreit ist, steht es fest. Wenn es fest steht, ist es zufrieden. Wenn es zufrieden ist, ist man nicht unruhig. Und wenn man nicht unruhig ist, erlischt man aus sich selbst heraus.
Man versteht: ‚Wiedergeburt ist beendet; das geistliche Leben ist erfüllt; was zu tun war, ist getan; es gibt nichts weiter für diesen Ort.‘“
Involvement
At Sāvatthī.
“Mendicants, if you get involved, you’re not free. If you’re not involved, you’re free.
As long as consciousness continues, it would get involved with form, supported by form, established on form. And with a sprinkle of relishing, it would grow, increase, and mature.
Or consciousness would get involved with feeling …
Or consciousness would get involved with perception …
Or as long as consciousness continues, it would get involved with choices, supported by choices, established on choices. And with a sprinkle of relishing, it would grow, increase, and mature.
Mendicants, suppose you say: ‘Apart from form, feeling, perception, and choices, I will describe the coming and going of consciousness, its passing away and reappearing, its growth, increase, and maturity.’ That is not possible.
If a mendicant has given up greed for the form element, the support is cut off, and there is no establishment of consciousness.
If a mendicant has given up greed for the feeling element …
perception element …
choices element …
consciousness element, the support is cut off, and there is no establishment of consciousness. Since that consciousness does not become established and does not grow, not making choices, it is freed.
Being free, it’s stable. Being stable, it’s content. Being content, they’re not anxious. Not being anxious, they personally become extinguished.
They understand: ‘Rebirth is ended, the spiritual journey has been completed, what had to be done has been done, there is nothing further for this place.’”
Upayasutta
Sāvatthinidānaṁ.
“Upayo, bhikkhave, avimutto, anupayo vimutto.
Rūpupayaṁ vā, bhikkhave, viññāṇaṁ tiṭṭhamānaṁ tiṭṭheyya, rūpārammaṇaṁ rūpappatiṭṭhaṁ nandūpasecanaṁ vuddhiṁ virūḷhiṁ vepullaṁ āpajjeyya.
Vedanupayaṁ vā …pe…
saññupayaṁ vā …pe…
saṅkhārupayaṁ vā, bhikkhave, viññāṇaṁ tiṭṭhamānaṁ tiṭṭheyya, saṅkhārārammaṇaṁ saṅkhārappatiṭṭhaṁ nandūpasecanaṁ vuddhiṁ virūḷhiṁ vepullaṁ āpajjeyya.
Yo, bhikkhave, evaṁ vadeyya: ‘ahamaññatra rūpā aññatra vedanāya aññatra saññāya aññatra saṅkhārehi viññāṇassa āgatiṁ vā gatiṁ vā cutiṁ vā upapattiṁ vā vuddhiṁ vā virūḷhiṁ vā vepullaṁ vā paññāpessāmī’ti, netaṁ ṭhānaṁ vijjati.
Rūpadhātuyā ce, bhikkhave, bhikkhuno rāgo pahīno hoti. Rāgassa pahānā vocchijjatārammaṇaṁ patiṭṭhā viññāṇassa na hoti.
Vedanādhātuyā ce, bhikkhave …
saññādhātuyā ce, bhikkhave …
saṅkhāradhātuyā ce, bhikkhave …
viññāṇadhātuyā ce, bhikkhave, bhikkhuno rāgo pahīno hoti. Rāgassa pahānā vocchijjatārammaṇaṁ patiṭṭhā viññāṇassa na hoti. Tadappatiṭṭhitaṁ viññāṇaṁ avirūḷhaṁ anabhisaṅkhacca vimuttaṁ.
Vimuttattā ṭhitaṁ. Ṭhitattā santusitaṁ. Santusitattā na paritassati. Aparitassaṁ paccattaññeva parinibbāyati.
‘Khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyā’ti pajānātī”ti.