SN22.93
10. Das Kapitel über Blumen
10. Pupphavagga
Ein Fluss
In Sāvatthī.
„Wie ein Gebirgsfluss, Mönche und Nonnen, der rasch dahinfließt, weit fortströmt und alles mit sich fortreißt: Wenn an einem seiner Ufer wildes Zuckerrohr, Kusagras, Schilf, Vetiver-Gras oder Bäume wachsen würden, würden sie über den Fluss hängen. Und wenn ein Mensch, der von der Strömung mitgerissen worden wäre, nach dem wilden Zuckerrohr, dem Kusagras, dem Schilf, dem Vetiver-Gras oder den Bäumen greifen würde, würden sie abreißen, und er käme elend um.
Ebenso hat da ein ungebildeter gewöhnlicher Mensch die Edlen nicht gesehen und ist in der Lehre der Edlen nicht bewandert und geschult. Er hat keine wahren Menschen gesehen und ist in der Lehre der wahren Menschen nicht bewandert und geschult.
Er betrachtet Form als das Selbst, das Selbst als etwas, das Form hat, Form als im Selbst oder das Selbst als in der Form. Aber diese seine Form reißt ab, und er kommt elend um. Er betrachtet Gefühl als das Selbst … Er betrachtet Wahrnehmung als das Selbst … Er betrachtet Willensbildungsprozesse als das Selbst … Er betrachtet Bewusstsein als das Selbst, das Selbst als etwas, das Bewusstsein hat, Bewusstsein als im Selbst oder das Selbst als im Bewusstsein. Aber dieses sein Bewusstsein reißt ab, und er kommt elend um.
Was denkt ihr, Mönche und Nonnen? Ist Form beständig oder unbeständig?“
„Unbeständig, Herr.“ …
„Ist Gefühl … Ist Wahrnehmung … Sind Willensbildungsprozesse … Ist Bewusstsein beständig oder unbeständig?“
„Unbeständig, Herr.“ …
„Daher solltet ihr jegliche Art … sehen … Wenn er das sieht … Er versteht: ‚… es gibt nichts weiter für diesen Ort.‘“
A River
At Sāvatthī.
“Suppose, mendicants, there was a mountain river that flowed swiftly, going far, carrying all before it. If wild sugarcane, kusa grass, reeds, vetiver, or trees grew on either bank, they’d overhang the river. And if a person who was being swept along by the current grabbed the wild sugarcane, kusa grass, reeds, vetiver, or trees, it’d fall apart, and they’d come to ruin because of that.
In the same way, an unlearned ordinary person has not seen the noble ones, and is neither skilled nor trained in the teaching of the noble ones. They’ve not seen true persons, and are neither skilled nor trained in the teaching of the true persons.
They regard form as self, self as having form, form in self, or self in form. But their form falls apart, and they come to ruin because of that. They regard feeling … perception … choices … consciousness as self, self as having consciousness, consciousness in self, or self in consciousness. But their consciousness falls apart, and they come to ruin because of that.
What do you think, mendicants? Is form permanent or impermanent?”
“Impermanent, sir.” …
“Is feeling … perception … choices … consciousness permanent or impermanent?”
“Impermanent, sir.”
“So you should truly see … Seeing this … They understand: ‘… there is nothing further for this place.’”
Nadīsutta
Sāvatthinidānaṁ.
“Seyyathāpi, bhikkhave, nadī pabbateyyā ohārinī dūraṅgamā sīghasotā. Tassā ubhosu tīresu kāsā cepi jātā assu, te naṁ ajjholambeyyuṁ; kusā cepi jātā assu, te naṁ ajjholambeyyuṁ; pabbajā cepi jātā assu, te naṁ ajjholambeyyuṁ; bīraṇā cepi jātā assu, te naṁ ajjholambeyyuṁ; rukkhā cepi jātā assu, te naṁ ajjholambeyyuṁ. Tassā puriso sotena vuyhamāno kāse cepi gaṇheyya, te palujjeyyuṁ. So tatonidānaṁ anayabyasanaṁ āpajjeyya. Kuse cepi gaṇheyya, pabbaje cepi gaṇheyya, bīraṇe cepi gaṇheyya, rukkhe cepi gaṇheyya, te palujjeyyuṁ. So tatonidānaṁ anayabyasanaṁ āpajjeyya.
Evameva kho, bhikkhave, assutavā puthujjano ariyānaṁ adassāvī ariyadhammassa akovido ariyadhamme avinīto, sappurisānaṁ adassāvī sappurisadhammassa akovido sappurisadhamme avinīto
rūpaṁ attato samanupassati, rūpavantaṁ vā attānaṁ; attani vā rūpaṁ, rūpasmiṁ vā attānaṁ. Tassa taṁ rūpaṁ palujjati. So tatonidānaṁ anayabyasanaṁ āpajjati. Vedanaṁ … saññaṁ … saṅkhāre … viññāṇaṁ attato samanupassati, viññāṇavantaṁ vā attānaṁ; attani vā viññāṇaṁ, viññāṇasmiṁ vā attānaṁ. Tassa taṁ viññāṇaṁ palujjati. So tatonidānaṁ anayabyasanaṁ āpajjati.
Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave, rūpaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?
“Aniccaṁ, bhante”.
“Vedanā … saññā … saṅkhārā … viññāṇaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?
“Aniccaṁ, bhante”.
“Tasmātiha …pe… evaṁ passaṁ …pe… nāparaṁ itthattāyāti pajānātī”ti.