SN35.9
1. Das Kapitel über Unbeständigkeit
1. Aniccavagga
Ohne Selbst innen in den drei Zeiten
„Mönche und Nonnen, das Auge der Vergangenheit und der Zukunft ist ohne Selbst, um wie viel mehr das der Gegenwart.
Wenn er das sieht, sorgt sich ein gebildeter edler Schüler nicht um das vergangene Auge, freut sich nicht darauf, das zukünftige Auge zu genießen, und übt für das Ziel der Ernüchterung, des Schwindens der Leidenschaft und des Aufhörens in Bezug auf das gegenwärtige Auge. Das Ohr der Vergangenheit und der Zukunft … Die Nase der Vergangenheit und der Zukunft … Die Zunge der Vergangenheit und der Zukunft … Der Körper der Vergangenheit und der Zukunft … Der Geist der Vergangenheit und der Zukunft ist ohne Selbst, um wie viel mehr der der Gegenwart.
Wenn er das sieht, sorgt sich ein gebildeter edler Schüler nicht um den vergangenen Geist, freut sich nicht darauf, den zukünftigen Geist zu genießen, und übt für das Ziel der Ernüchterung, des Schwindens der Leidenschaft und des Aufhörens in Bezug auf den gegenwärtigen Geist.“
The Interior as Not-Self in the Three Times
“Mendicants, the eye of the past and future is not-self, let alone the present.
Seeing this, a learned noble disciple is not concerned with the eye of the past, they don’t look forward to enjoying the eye in the future, and they practice for disillusionment, dispassion, and cessation regarding the eye in the present. …”
Ajjhattānattātītānāgatasutta
“Cakkhuṁ, bhikkhave, anattā atītānāgataṁ; ko pana vādo paccuppannassa.
Evaṁ passaṁ, bhikkhave, sutavā ariyasāvako atītasmiṁ cakkhusmiṁ anapekkho hoti; anāgataṁ cakkhuṁ nābhinandati; paccuppannassa cakkhussa nibbidāya virāgāya nirodhāya paṭipanno hoti. Sotaṁ anattā …pe… ghānaṁ anattā …pe… jivhā anattā atītānāgatā; Kāyo anattā …pe… mano anattā atītānāgato; ko pana vādo paccuppannassa.
Evaṁ passaṁ, bhikkhave, sutavā ariyasāvako atītasmiṁ manasmiṁ anapekkho hoti; anāgataṁ manaṁ nābhinandati; paccuppannassa manassa nibbidāya virāgāya nirodhāya paṭipanno hotī”ti.