Die Erzählung von Kosiya

§D. Die Erzählung von Kosiya wird im Sudhabhojana-Jātaka [1] gegeben werden.

Ende der Erzählung von Kosiya

Anmerkungen

[1] Jātaka 535. Kosiya heißt der Held der Geschichte. [Der Verweis trifft vermutlich den ersten Teil der Erzählung mit den Strophen 1-21.]

Cūḷakuṇālavagga

7. Kosiyajātaka

“Neva kiṇāmi napi vikkiṇāmi,
Na cāpi me sannicayo ca atthi;
Sukiccharūpaṁ vatidaṁ parittaṁ,
Patthodano nālamayaṁ duvinnaṁ”.

“Appamhā appakaṁ dajjā,
anumajjhato majjhakaṁ;
Bahumhā bahukaṁ dajjā,
adānaṁ nupapajjati.

Taṁ taṁ vadāmi kosiya,
dehi dānāni bhuñja ca”.
Ariyamaggaṁ samārūha,
nekāsī labhate sukhaṁ.

“Moghañcassa hutaṁ hoti,
moghañcāpi samīhitaṁ;
Atithismiṁ yo nisinnasmiṁ,
eko bhuñjati bhojanaṁ.

Taṁ taṁ vadāmi kosiya,
dehi dānāni bhuñja ca;
Ariyamaggaṁ samārūha,
nekāsī labhate sukhaṁ”.

“Saccañcassa hutaṁ hoti,
saccañcāpi samīhitaṁ;
Atithismiṁ yo nisinnasmiṁ,
neko bhuñjati bhojanaṁ.

Taṁ taṁ vadāmi kosiya,
dehi dānāni bhuñja ca;
Ariyamaggaṁ samārūha,
nekāsī labhate sukhaṁ”.

“Sarañca juhati poso,
bahukāya gayāya ca;
Doṇe timbarutitthasmiṁ,
sīghasote mahāvahe.

Atra cassa hutaṁ hoti,
atra cassa samīhitaṁ;
Atithismiṁ yo nisinnasmiṁ,
neko bhuñjati bhojanaṁ.

Taṁ taṁ vadāmi kosiya,
dehi dānāni bhuñja ca;
Ariyamaggaṁ samārūha,
nekāsī labhate sukhaṁ”.

“Baḷisañhi so nigilati,
dīghasuttaṁ sabandhanaṁ;
Atithismiṁ yo nisinnasmiṁ,
eko bhuñjati bhojanaṁ.

Taṁ taṁ vadāmi kosiya,
dehi dānāni bhuñja ca;
Ariyamaggaṁ samārūha,
nekāsī labhate sukhaṁ”.

“Uḷāravaṇṇā vata brāhmaṇā ime,
Ayañca vo sunakho kissa hetu;
Uccāvacaṁ vaṇṇanibhaṁ vikubbati,
Akkhātha no brāhmaṇā ke nu tumhe”.

“Cando ca suriyo ca ubho idhāgatā,
Ayaṁ pana mātali devasārathi;
Sakkohamasmi tidasānamindo,
Eso ca kho pañcasikhoti vuccati”.

“Pāṇissarā mudiṅgā ca,
murajālambarāni ca;
Suttamenaṁ pabodhenti,
paṭibuddho ca nandati”.

“Ye kecime maccharino kadariyā,
Paribhāsakā samaṇabrāhmaṇānaṁ;
Idheva nikkhippa sarīradehaṁ,
Kāyassa bhedā nirayaṁ vajanti”.

“Ye kecime suggatimāsamānā,
Dhamme ṭhitā saṁyame saṁvibhāge;
Idheva nikkhippa sarīradehaṁ,
Kāyassa bhedā sugatiṁ vajanti.

Tvaṁ nosi ñāti purimāsu jātisu,
So maccharī rosako pāpadhammo;
Taveva atthāya idhāgatamhā,
Mā pāpadhammo nirayaṁ gamittha”.

“Addhā hi maṁ vo hitakāmā,
yaṁ maṁ samanusāsatha;
Sohaṁ tathā karissāmi,
sabbaṁ vuttaṁ hitesibhi.

Esāhamajjeva upāramāmi,
Na cāpihaṁ kiñci kareyya pāpaṁ;
Na cāpi me kiñci adeyyamatthi,
Na cāpidatvā udakaṁ pivāmi.

Evañca me dadato sabbakālaṁ,
Bhogā ime vāsava khīyissanti;
Tato ahaṁ pabbajissāmi sakka,
Hitvāna kāmāni yathodhikānī”ti.

Kosiyajātakaṁ sattamaṁ.