7. Dutiyanāvāvimānavatthu

Neither a German nor an English translation of this text is held here — the Pāli text is shown.

Pīṭhavagga

“Suvaṇṇacchadanaṁ nāvaṁ,
Nāri āruyha tiṭṭhasi;
Ogāhasi pokkharaṇiṁ,
Padmaṁ chindasi pāṇinā.

Kena tetādiso vaṇṇo,
kena te idha mijjhati;
Uppajjanti ca te bhogā,
ye keci manaso piyā.

Pucchāmi taṁ devi mahānubhāve,
Manussabhūtā kimakāsi puññaṁ;
Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā,
Vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

Sā devatā attamanā,
moggallānena pucchitā;
Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi,
yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Ahaṁ manussesu manussabhūtā,
Purimāya jātiyā manussaloke;
Disvāna bhikkhuṁ tasitaṁ kilantaṁ,
Uṭṭhāya pātuṁ udakaṁ adāsiṁ.

Yo ve kilantassa pipāsitassa,
Uṭṭhāya pātuṁ udakaṁ dadāti;
Sītodakā tassa bhavanti najjo,
Pahūtamalyā bahupuṇḍarīkā.

Taṁ āpagā anupariyanti sabbadā,
Sītodakā vālukasanthatā nadī;
Ambā ca sālā tilakā ca jambuyo,
Uddālakā pāṭaliyo ca phullā.

Taṁ bhūmibhāgehi upetarūpaṁ,
Vimānaseṭṭhaṁ bhusa sobhamānaṁ;
Tassīdha kammassa ayaṁ vipāko,
Etādisaṁ puññakatā labhanti.

Tena metādiso vaṇṇo,
tena me idha mijjhati;
Uppajjanti ca me bhogā,
ye keci manaso piyā.

Akkhāmi te bhikkhu mahānubhāva,
Manussabhūtā yamakāsi puññaṁ;
Tenamhi evaṁ jalitānubhāvā,
Vaṇṇo ca me sabbadisā pabhāsatī”ti.

Dutiyanāvāvimānaṁ sattamaṁ.