Dhp 179-196
14. Das Kapitel über die Buddhas
Buddhavagga
aus: Dhammasprüche 179–196
14. Das Kapitel über die Buddhas
Der, dessen Sieg niemand zunichtemachen kann,
einen Sieg, der in der ganzen Welt unerreicht ist –
anhand von welcher Spur willst du diesen Buddha verfolgen,
der in seinem unendlichen Revier keine Spur hinterlässt?
Vom Verlangen, der Spinnerin, der Klammernden, hat er nichts:
Wo kann er da verfolgt werden?
Anhand von welcher Spur willst du diesen Buddha verfolgen,
der in seinem unendlichen Revier keine Spur hinterlässt?
Die Bedächtigen, die begierig nach Vertiefung sind,
die den Frieden der Entsagung lieben,
die Buddhas, die stets Achtsamen,
werden selbst von den Göttern beneidet.
Geburt als Mensch zu erlangen ist schwer,
schwer ist das Leben der Sterblichen;
es ist schwer, die wahre Lehre zu hören:
Dass Buddhas erscheinen, ist schwer.
Nichts Schlechtes tun,
sich das Gute zu eigen machen
und den Geist läutern:
Das ist die Anleitung der Buddhas.
Geduldiges Annehmen ist die höchste Inbrunst.
Erlöschen ist das Höchste, sagen die Buddhas.
Kein wahrer Hausloser verletzt jemand anderen,
noch tut ein Asket jemand anderem weh.
Niemanden schlecht machen oder ihm Leid zufügen,
Zügelung in der Ordenssatzung,
Maßhalten beim Essen,
in abgelegener Unterkunft leben
und sich dem höheren Geist weihen:
Das ist die Anleitung der Buddhas.
Selbst wenn es Geld regnen würde,
wärst du nicht satt an Sinnenfreuden.
Ein kluger Mensch versteht die Sinnenfreuden,
die wenig Befriedigung und viel Leiden bringen.
So findet er selbst an himmlischen Freuden
kein Vergnügen.
Ein Schüler des vollkommen erwachten Buddha
erfreut sich an der Auflösung des Verlangens.
So viele nehmen Zuflucht
zu Bergen und Waldstücken,
zu Heiligtümern in gepflegten Parks;
diese Menschen sind von Furcht getrieben.
Doch eine solche Zuflucht ist kein Refugium,
sie ist nicht die höchste Zuflucht.
Wenn man zu ihr Zuflucht nimmt,
wird man nicht von allem Leiden erlöst.
Wer zum Buddha Zuflucht genommen hat,
zu seiner Lehre und zum Saṅgha,
sieht die vier edlen Wahrheiten
mit rechter Weisheit:
das Leiden, des Leidens Entstehen,
des Leidens Überwindung
und den edlen achtfachen Pfad,
der zum Stillen des Leidens führt.
Eine solche Zuflucht ist ein Refugium,
sie ist die höchste Zuflucht.
Wenn man zu ihr Zuflucht nimmt,
wird man von allem Leiden erlöst.
Es ist schwer, einen Vollblutmenschen zu finden:
Sie werden nicht überall geboren.
Eine Familie, in der ein Bedächtiger geboren wird,
gedeiht im Glück.
Ein Glück, das Erscheinen von Buddhas!
Ein Glück, das Lehren des Dhamma!
Ein Glück, die Harmonie des Saṅgha!
Die Inbrunst derer, die harmonisch leben, ist Glück!
Wenn ein Mensch die Verehrungswürdigen verehrt –
den Buddha oder einen seiner Schüler,
der über das Wuchern hinausgelangt ist,
der Kummer und Klagen hinter sich gelassen hat,
verloschen, allseits furchtlos –
so kann das Verdienst aus dieser Verehrung
von niemandem berechnet werden,
indem er sagt, es sei so und so viel.
14. The Buddhas
He whose victory may not be undone,
a victory unrivaled in all the world;
by what track would you trace that Buddha,
who leaves no track in his infinite range?
Of craving, the weaver, the clinger, he has none:
so where can he be traced?
By what track would you trace that Buddha,
who leaves no track in his infinite range?
The attentive intent on absorption,
who love the peace of renunciation,
the Buddhas, ever mindful,
are envied by even the gods.
It’s hard to gain a human birth;
the life of mortals is hard;
it’s hard to hear the true teaching;
the arising of Buddhas is hard.
Not to do any evil;
to embrace the good;
to purify one’s mind:
this is the instruction of the Buddhas.
Patient acceptance is the ultimate fervor.
Extinguishment is the ultimate, say the Buddhas.
No true renunciate injures another,
nor does an ascetic hurt another.
Not speaking ill nor doing harm;
restraint in the monastic code;
moderation in eating;
staying in remote lodgings;
commitment to the higher mind—
this is the instruction of the Buddhas.
Even if it were raining money,
you’d not be sated in sensual pleasures.
An astute person understands that sensual pleasures
offer little gratification and much suffering.
Thus they find no delight
even in celestial pleasures.
A disciple of the fully awakened Buddha
delights in the ending of craving.
So many go for refuge
to mountains and forest groves,
to shrines in tended parks;
those people are driven by fear.
But such refuge is no sanctuary,
it is no supreme refuge.
By going to that refuge,
you’re not released from all suffering.
One gone for refuge to the Buddha,
to his teaching and to the Saṅgha,
sees the four noble truths
with right understanding:
suffering, suffering’s origin,
suffering’s transcendence,
and the noble eightfold path
that leads to the stilling of suffering.
Such refuge is a sanctuary,
it is the supreme refuge.
By going to that refuge,
you’re released from all suffering.
It’s hard to find a thoroughbred man:
they’re not born just anywhere.
A family where that attentive one is born
prospers in happiness.
Happy, the arising of Buddhas!
Happy, the teaching of Dhamma!
Happy is the harmony of the Saṅgha,
and the striving of the harmonious is happy.
When a person venerates the worthy—
the Buddha or his disciple,
who have transcended proliferation,
and have left behind grief and lamentation,
quenched, fearing nothing from any quarter—
the merit of one venerating such as these,
cannot be calculated by anyone,
saying it is just this much.
Buddhavagga
Māradhītaravatthu
Yassa jitaṁ nāvajīyati,
Jitaṁ yassa noyāti koci loke;
Taṁ buddhamanantagocaraṁ,
Apadaṁ kena padena nessatha.
Yassa jālinī visattikā,
Taṇhā natthi kuhiñci netave;
Taṁ buddhamanantagocaraṁ,
Apadaṁ kena padena nessatha.
Devorohaṇavatthu
Ye jhānapasutā dhīrā,
nekkhammūpasame ratā;
Devāpi tesaṁ pihayanti,
sambuddhānaṁ satīmataṁ.
Erakapattanāgarājavatthu
Kiccho manussapaṭilābho,
kicchaṁ maccāna jīvitaṁ;
Kicchaṁ saddhammassavanaṁ,
kiccho buddhānamuppādo.
Ānandattherapañhavatthu
Sabbapāpassa akaraṇaṁ,
kusalassa upasampadā;
Sacittapariyodapanaṁ,
etaṁ buddhāna sāsanaṁ.
Khantī paramaṁ tapo titikkhā,
Nibbānaṁ paramaṁ vadanti buddhā;
Na hi pabbajito parūpaghātī,
Na samaṇo hoti paraṁ viheṭhayanto.
Anūpavādo anūpaghāto,
Pātimokkhe ca saṁvaro;
Mattaññutā ca bhattasmiṁ,
Pantañca sayanāsanaṁ;
Adhicitte ca āyogo,
Etaṁ buddhāna sāsanaṁ.
Anabhiratabhikkhuvatthu
Na kahāpaṇavassena,
titti kāmesu vijjati;
Appassādā dukhā kāmā,
iti viññāya paṇḍito.
Api dibbesu kāmesu,
ratiṁ so nādhigacchati;
Taṇhakkhayarato hoti,
sammāsambuddhasāvako.
Aggidattabrāhmaṇavatthu
Bahuṁ ve saraṇaṁ yanti,
pabbatāni vanāni ca;
Ārāmarukkhacetyāni,
manussā bhayatajjitā.
Netaṁ kho saraṇaṁ khemaṁ,
netaṁ saraṇamuttamaṁ;
Netaṁ saraṇamāgamma,
sabbadukkhā pamuccati.
Yo ca buddhañca dhammañca,
saṅghañca saraṇaṁ gato;
Cattāri ariyasaccāni,
sammappaññāya passati.
Dukkhaṁ dukkhasamuppādaṁ,
dukkhassa ca atikkamaṁ;
Ariyaṁ caṭṭhaṅgikaṁ maggaṁ,
dukkhūpasamagāminaṁ.
Etaṁ kho saraṇaṁ khemaṁ,
etaṁ saraṇamuttamaṁ;
Etaṁ saraṇamāgamma,
sabbadukkhā pamuccati.
Ānandattherapañhavatthu
Dullabho purisājañño,
na so sabbattha jāyati;
Yattha so jāyati dhīro,
taṁ kulaṁ sukhamedhati.
Sambahulabhikkhuvatthu
Sukho buddhānamuppādo,
sukhā saddhammadesanā;
Sukhā saṅghassa sāmaggī,
samaggānaṁ tapo sukho.
Kassapadasabalassasuvaṇṇacetiyavatthu
Pūjārahe pūjayato,
buddhe yadi va sāvake;
Papañcasamatikkante,
tiṇṇasokapariddave.
Te tādise pūjayato,
nibbute akutobhaye;
Na sakkā puññaṁ saṅkhātuṁ,
imettamapi kenaci.
Buddhavaggo cuddasamo.
Paṭhamabhāṇavāraṁ.