Dhp 273-289
20. Das Kapitel über den Pfad
Maggavagga
aus: Dhammasprüche 273–289
20. Das Kapitel über den Pfad
Von allen Pfaden ist der achtfache der beste,
von allen Wahrheiten sind es die vier Aussagen;
das Schwinden der Leidenschaft ist das beste Ding
und der Klaräugige der beste unter den Menschen.
Das ist der Pfad, es gibt keinen anderen
für die Läuterung des Sehens.
Diesen müsst ihr alle üben,
es ist der Weg, um Māra aus der Fassung zu bringen.
Wenn ihr ihn alle übt,
werdet ihr dem Leiden ein Ende machen.
Ich habe euch den Pfad erklärt,
durch den man mit Weisheit den Dorn herauszieht.
Ihr selbst müsst die Arbeit tun,
Klargewordene zeigen nur den Weg.
Wer meditiert und Vertiefung übt,
wird von Māras Fesseln befreit.
Alle Bedingungen sind unbeständig –
wenn man das mit Weisheit sieht,
wird man vom Leiden ernüchtert:
Das ist der Weg zur Reinheit.
Alle Bedingungen sind Leiden –
wenn man das mit Weisheit sieht,
wird man vom Leiden ernüchtert:
Das ist der Weg zur Reinheit.
Alle Dinge sind ohne Selbst –
wenn man das mit Weisheit sieht,
wird man vom Leiden ernüchtert:
Das ist der Weg zur Reinheit.
Sie raffen sich nicht auf, wenn die Zeit dafür ist;
sie sind jung und kräftig, doch geben sich der Bequemlichkeit hin.
Ihr Geist ist niedergeschlagen, in Gedanken versunken,
träge und faul – so können sie den Pfad nicht erkennen.
Die Rede bewacht, den Geist gezügelt,
mit dem Körper keine untaugliche Tat:
Läutert diese drei Wege zum Begehen von Taten
und gewinnt den Pfad, den die Seher kennen.
Aus Meditation entspringt Weisheit;
nicht zu meditieren, ist der Weisheit Ende.
Wer diese beiden Pfade kennt,
den des Gedeihens und den des Niedergangs,
soll sich so verhalten,
dass die Weisheit anwächst.
Rodet den Dschungel, fällt nicht nur einen Baum;
aus dem Dschungel entspringt Furcht.
Wenn ihr Dschungel und Gewirr gerodet habt,
seid frei von Dschungeln, Mönche und Nonnen!
Solange ein noch so kleines Gewirr,
das einen Mann an Frauen bindet, nicht durchtrennt ist,
bleibt sein Geist gefangen
wie ein Kalb, das bei der Mutter trinkt.
Schneidet Gewogenheit für euch selbst ab,
wie man einen Herbstlotus pflückt.
Hegt nur den Pfad zum Frieden,
das Erlöschen, das der Heilige lehrte.
„Hier will ich in der Regenzeit bleiben,
hier im Winter, hier im Sommer“ –
so denkt der Tor
und erkennt nicht die Gefahr.
Den, der eingenommen ist von Kindern und Vieh,
dessen Geist von ihnen gefangen ist,
ihn rafft der Tod dahin,
wie eine mächtige Flut ein schlafendes Dorf fortreißt.
Kinder bieten euch keinen Schutz,
noch tun dies Vater und Verwandte.
Wenn der Zerstörer euch gepackt hat,
gibt es keinen Schutz bei der Familie.
Wenn man den Grund dafür kennt,
klug und in Tugend gezügelt,
wird man rasch den Pfad läutern,
der zum Erlöschen führt.
20. The Path
Of paths, the eightfold is the best;
of truths, the four statements;
dispassion is the best of things,
and the Clear-eyed One is the best of humans.
<em>This</em> is the path, there is no other
for the purification of vision.
You all must practice this,
it is the way to baffle Māra.
When you all are practicing this,
you will make an end of suffering.
I have explained the path to you
for extracting the thorn with wisdom.
You yourselves must do the work,
the Realized Ones just show the way.
Meditators practicing absorption
are released from Māra’s bonds.
All conditions are impermanent—
when this is seen with wisdom,
one grows disillusioned with suffering:
this is the path to purity.
All conditions are suffering—
when this is seen with wisdom,
one grows disillusioned with suffering:
this is the path to purity.
All things are not-self—
when this is seen with wisdom,
one grows disillusioned with suffering:
this is the path to purity.
They don’t get going when it’s time to start;
they’re young and strong, but given to sloth.
Their mind depressed in sunken thought,
lazy and slothful, they can’t discern the path.
Guarded in speech, restrained in mind,
doing no unskillful bodily deed.
Purify these three ways of performing deeds,
and win the path known to seers.
From meditation springs wisdom,
without meditation, wisdom ends.
Knowing these two paths—
of progress and decline—
you should conduct yourself
so that wisdom grows.
Cut down the jungle, not just a tree;
from the jungle springs fear.
Having cut down jungle and snarl,
be free of jungles, mendicants!
So long as the vine, no matter how small,
that ties a man to women is not cut,
his mind remains trapped,
like a calf suckling its mother.
Cut out affection for oneself,
like plucking an autumn lotus.
Foster only the path to peace,
the extinguishment the Holy One taught.
“Here I will stay for the rains;
here for winter, here the summer”;
thus the fool thinks,
not realizing the danger.
As a mighty flood sweeps away a sleeping village,
death steals away a man
who dotes on children and cattle,
his mind caught up in them.
Children provide you no shelter,
nor does father, nor relatives.
When you’re seized by the terminator,
there’s no shelter in family.
Knowing the reason for this,
astute, and ethically restrained,
one would quickly clear the path
that leads to extinguishment.
Maggavagga
Pañcasatabhikkhuvatthu
Maggānaṭṭhaṅgiko seṭṭho,
saccānaṁ caturo padā;
Virāgo seṭṭho dhammānaṁ,
dvipadānañca cakkhumā.
Eseva maggo natthañño,
Dassanassa visuddhiyā;
Etañhi tumhe paṭipajjatha,
Mārassetaṁ pamohanaṁ.
Etañhi tumhe paṭipannā,
dukkhassantaṁ karissatha;
Akkhāto vo mayā maggo,
aññāya sallakantanaṁ.
Tumhehi kiccamātappaṁ,
akkhātāro tathāgatā;
Paṭipannā pamokkhanti,
jhāyino mārabandhanā.
Aniccalakkhaṇavatthu
“Sabbe saṅkhārā aniccā”ti,
yadā paññāya passati;
Atha nibbindati dukkhe,
esa maggo visuddhiyā.
Dukkhalakkhaṇavatthu
“Sabbe saṅkhārā dukkhā”ti,
yadā paññāya passati;
Atha nibbindati dukkhe,
esa maggo visuddhiyā.
Anattalakkhaṇavatthu
“Sabbe dhammā anattā”ti,
yadā paññāya passati;
Atha nibbindati dukkhe,
esa maggo visuddhiyā.
Padhānakammikatissattheravatthu
Uṭṭhānakālamhi anuṭṭhahāno,
Yuvā balī ālasiyaṁ upeto;
Saṁsannasaṅkappamano kusīto,
Paññāya maggaṁ alaso na vindati.
Sūkarapetavatthu
Vācānurakkhī manasā susaṁvuto,
Kāyena ca nākusalaṁ kayirā;
Ete tayo kammapathe visodhaye,
Ārādhaye maggamisippaveditaṁ.
Poṭṭhilattheravatthu
Yogā ve jāyatī bhūri,
ayogā bhūrisaṅkhayo;
Etaṁ dvedhāpathaṁ ñatvā,
bhavāya vibhavāya ca;
Tathāttānaṁ niveseyya,
yathā bhūri pavaḍḍhati.
Pañcamahallakabhikkhuvatthu
Vanaṁ chindatha mā rukkhaṁ,
vanato jāyate bhayaṁ;
Chetvā vanañca vanathañca,
nibbanā hotha bhikkhavo.
Yāva hi vanatho na chijjati,
Aṇumattopi narassa nārisu;
Paṭibaddhamanova tāva so,
Vaccho khīrapakova mātari.
Suvaṇṇakārattheravatthu
Ucchinda sinehamattano,
Kumudaṁ sāradikaṁva pāṇinā;
Santimaggameva brūhaya,
Nibbānaṁ sugatena desitaṁ.
Mahādhanavāṇijavatthu
Idha vassaṁ vasissāmi,
idha hemantagimhisu;
Iti bālo vicinteti,
antarāyaṁ na bujjhati.
Kisāgotamīvatthu
Taṁ puttapasusammattaṁ,
byāsattamanasaṁ naraṁ;
Suttaṁ gāmaṁ mahoghova,
maccu ādāya gacchati.
Paṭācārāvatthu
Na santi puttā tāṇāya,
na pitā nāpi bandhavā;
Antakenādhipannassa,
natthi ñātīsu tāṇatā.
Etamatthavasaṁ ñatvā,
paṇḍito sīlasaṁvuto;
Nibbānagamanaṁ maggaṁ,
khippameva visodhaye.
Maggavaggo vīsatimo.