Dhp 90-99
7. Das Kapitel über die Vollendeten
Arahantavagga
aus: Dhammasprüche 90–99
7. Das Kapitel über die Vollendeten
Am Ende der Reise, von Kummer frei,
überall befreit,
alle Knoten aufgegeben,
kein Fieber ist in ihm zu finden.
Die Achtsamen setzen sich ein,
sie genießen keinen Wohnsitz.
Wie ein Schwan, der aus dem Sumpf herausgekommen ist,
lassen sie ein Heim nach dem andern zurück.
Die, die keinen Vorrat halten,
die ihre Nahrung verstanden haben,
deren Revier die Befreiung
des Merkmalslosen und Leeren ist:
Ihre Spur ist schwer zu verfolgen,
wie die von Vögeln im Luftraum.
Einer, dessen Befleckungen aufgelöst sind,
der nicht an Nahrung hängt,
dessen Revier die Befreiung
des Merkmalslosen und Leeren ist:
Seine Spur ist schwer zu verfolgen,
wie die von Vögeln im Luftraum.
Wessen Sinne sich gesammelt haben
wie Pferde, vom Wagenlenker gezähmt,
der Einbildung und Befleckungen aufgegeben hat,
den Unberührten beneiden selbst die Götter.
Ungerührt wie die Erde,
seinen Gelübden treu, fest wie Indras Säule,
wie ein See ohne Schlamm –
ein Solcher wandert nicht umher.
Sein Geist ist friedvoll,
friedvoll sind Sprache und Taten.
Ein Solcher ist im Frieden,
durch Erleuchtung richtig befreit.
Ohne Vertrauen, ein Hauszerstörer,
der für nichts erkenntlich ist,
die Hoffnung ausgespien, seine Chance vertan:
Das ist wahrhaftig der höchste Mensch!
Ob im Dorf oder in der Wildnis,
in der Niederung oder im Hochland,
überall da, wo die Vollendeten leben,
da ist ein entzückender Ort.
Entzückend sind Wildnisse,
wo Menschen sich nicht erfreuen.
Die von Gier Freien werden sich dort erfreuen,
nicht die, die Sinnenfreuden suchen.
7. The Perfected Ones
At journey’s end, rid of sorrow;
everywhere free,
all ties given up,
no fever is found in them.
The mindful apply themselves;
they delight in no abode.
Like a swan gone from the marsh,
they leave home after home behind.
Those with nothing stored up,
who have understood their food,
whose domain is the liberation
of the signless and the empty:
their path is hard to trace,
like birds in the sky.
One whose defilements have ended;
who’s not attached to food;
whose domain is the liberation
of the signless and the empty:
their track is hard to trace,
like birds in the sky.
Whose faculties have become serene,
like horses tamed by a charioteer,
who has abandoned conceit and defilements;
the unaffected one is envied by even the gods.
Undisturbed like the earth,
true to their vows, steady as Indra’s pillar,
like a lake clear of mud;
such a one does not transmigrate.
Their mind is peaceful,
peaceful are their speech and deeds.
Such a one is at peace,
rightly freed through enlightenment.
Lacking faith, a house-breaker,
one who acknowledges nothing,
purged of hope, they’ve wasted their chance:
that is indeed the supreme person!
Whether in village or wilderness,
in a valley or the uplands,
wherever the perfected ones live
is a delightful place.
Delightful are the wildernesses
where no people delight.
Those free of greed will delight there,
not those who seek sensual pleasures.
Arahantavagga
Jīvakapañhavatthu
Gataddhino visokassa,
vippamuttassa sabbadhi;
Sabbaganthappahīnassa,
pariḷāho na vijjati.
Mahākassapattheravatthu
Uyyuñjanti satīmanto,
na nikete ramanti te;
Haṁsāva pallalaṁ hitvā,
okamokaṁ jahanti te.
Belaṭṭhasīsattheravatthu
Yesaṁ sannicayo natthi,
ye pariññātabhojanā;
Suññato animitto ca,
vimokkho yesaṁ gocaro;
Ākāseva sakuntānaṁ,
gati tesaṁ durannayā.
Anuruddhattheravatthu
Yassāsavā parikkhīṇā,
āhāre ca anissito;
Suññato animitto ca,
vimokkho yassa gocaro;
Ākāseva sakuntānaṁ,
padaṁ tassa durannayaṁ.
Mahākaccāyanattheravatthu
Yassindriyāni samathaṅgatāni,
Assā yathā sārathinā sudantā;
Pahīnamānassa anāsavassa,
Devāpi tassa pihayanti tādino.
Sāriputtattheravatthu
Pathavisamo no virujjhati,
Indakhilupamo tādi subbato;
Rahadova apetakaddamo,
Saṁsārā na bhavanti tādino.
Kosambivāsitissattherasāmaṇeravatthu
Santaṁ tassa manaṁ hoti,
santā vācā ca kamma ca;
Sammadaññāvimuttassa,
upasantassa tādino.
Sāriputtattheravatthu
Assaddho akataññū ca,
sandhicchedo ca yo naro;
Hatāvakāso vantāso,
sa ve uttamaporiso.
Khadiravaniyarevatattheravatthu
Gāme vā yadi vāraññe,
Ninne vā yadi vā thale;
Yattha arahanto viharanti,
Taṁ bhūmirāmaṇeyyakaṁ.
Aññataraitthivatthu
Ramaṇīyāni araññāni,
yattha na ramatī jano;
Vītarāgā ramissanti,
na te kāmagavesino.
Arahantavaggo sattamo.