ITI15
Das Einerbuch
Ekakanipāta
2. Das zweite Kapitel
Die Fessel des Verlangens
Das wurde vom Buddha, dem Vollendeten, gesagt; das habe ich gehört:
„Mönche und Nonnen, ich sehe keine einzige Fessel, durch die die Menschheit, wenn sie von ihr gefesselt ist, so lange Zeit umherstreift und umherwandert wie die Fessel des Verlangens. Von Verlangen gefesselt streift die Menschheit lange Zeit umher, wandert sie lange Zeit umher.“
Der Buddha sprach diese Sache. Dazu wird gesagt:
„Verlangen ist eines Menschen Begleiter bei diesem langen Umherwandern. Von dieser Daseinsform geht er zu einer anderen, doch entkommt er dem Umherwandern nicht.
Wenn er diese Gefahr erkennt, dass Leiden durch Verlangen zustande kommt, wandert ein Mönch achtsam, ohne Verlangen, von Ergreifen frei.“
Auch das ist eine Sache, die vom Gesegneten gesprochen wurde: Das habe ich gehört.
Chapter Two
The Fetter of Craving
This was said by the Buddha, the Perfected One: that is what I heard.
“Mendicants, I do not see a single fetter, fettered by which people wander and transmigrate for a long time like the fetter of craving. Fettered by craving, people wander and transmigrate for a long time.”
The Buddha spoke this matter. On this it is said:
“Craving is a person’s partner as they transmigrate on this long journey. They go from this state to another, but don’t escape transmigration.
Knowing this danger, that craving is the cause of suffering— rid of craving, free of grasping, a mendicant would wander mindful.”
This too is a matter that was spoken by the Blessed One: that is what I heard.
Dutiyavagga
Taṇhāsaṁyojanasutta
Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ:
“Nāhaṁ, bhikkhave, aññaṁ ekasaṁyojanampi samanupassāmi yena saṁyojanena saṁyuttā sattā dīgharattaṁ sandhāvanti saṁsaranti yathayidaṁ, bhikkhave, taṇhāsaṁyojanaṁ. Taṇhāsaṁyojanena hi, bhikkhave, saṁyuttā sattā dīgharattaṁ sandhāvanti saṁsarantī”ti.
Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ iti vuccati:
“Taṇhādutiyo puriso, dīghamaddhāna saṁsaraṁ; Itthabhāvaññathābhāvaṁ, saṁsāraṁ nātivattati.
Etamādīnavaṁ ñatvā, Taṇhaṁ dukkhassa sambhavaṁ; Vītataṇho anādāno, Sato bhikkhu paribbaje”ti.
Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.