ITI49
Das Zweierbuch
Dukanipāta
2. Das zweite Kapitel
Irrglauben
Das wurde vom Buddha, dem Vollendeten, gesagt; das habe ich gehört:
„Wenn sie von zwei Arten von Irrglauben überwältigt sind, Mönche und Nonnen, bleiben manche Götter und Menschen stecken, während andere über das Ziel hinausschießen; und die, die Augen haben, sehen.
Und wie bleiben manche stecken? Weil sie das Dasein lieben, sich daran erfreuen und es genießen, springt der Geist mancher Götter und Menschen, wenn der Dhamma für das Ziel des Aufhörens des Daseins gelehrt wird, nicht vorwärts, wird nicht zuversichtlich, setzt sich nicht und wird nicht entschlossen. So bleiben manche stecken.
Und wie schießen manche über das Ziel hinaus? Manche sind vom Dasein entsetzt, abgestoßen und angewidert und erfreuen sich am Nicht-Dasein: ‚Wenn dieses Selbst, wenn der Körper auseinanderbricht, vernichtet und zerstört wird und nach dem Tod nicht fortbesteht – das ist friedvoll, das ist erlesen, das ist, wie es ist.‘ So schießen manche über das Ziel hinaus.
Und wie sehen die, die Augen haben? Da sieht ein Mönch das Entstandene als entstanden. Wenn er das sieht, übt er für das Ziel der Ernüchterung, des Schwindens der Leidenschaft und des Aufhörens in Bezug auf das Entstandene. So sehen die, die Augen haben.“
Der Buddha sprach diese Sache. Dazu wird gesagt:
„Die das Entstandene als entstanden sehen und wie man über das Entstandene hinausgeht, sind mit der Auflösung des Verlangens nach fortgesetztem Dasein im Einklang mit der Wahrheit befreit.
Sie verstehen vollkommen, was entstanden ist, ohne Verlangen nach Wiedergeburt in diesem oder jenem Zustand; mit dem Verschwinden des Entstandenen kommt ein Mönch nicht zu künftigen Leben zurück.“
Auch das ist eine Sache, die vom Gesegneten gesprochen wurde: Das habe ich gehört.
Chapter Two
Misconceptions
This was said by the Buddha, the Perfected One: that is what I heard.
“Overcome by two misconceptions, mendicants, some gods and humans get stuck, some overreach, while those with vision see.
And how do some get stuck? Because of love, delight, and enjoyment of existence, when the Dhamma is being taught for the cessation of existence, the minds of some gods and humans do not leap forth, gain confidence, settle down, and become decided. That is how some get stuck.
And how do some overreach? Some, becoming horrified, repelled, and disgusted with existence, delight in nonexistence: ‘When this self is annihilated and destroyed when the body breaks up, and doesn’t exist after death: that is peaceful, that is sublime, that is how it is.’ That is how some overreach.
And how do those with vision see? It’s when a mendicant sees what has come to be as having come to be. Seeing this, they are practicing for disillusionment, dispassion, and cessation regarding what has come to be. That is how those with vision see.”
The Buddha spoke this matter. On this it is said:
“Those who see what has come to be <j>as having come to be, and see the transcendence of what has come to be, are freed in accord with the truth, with the ending of craving for continued existence.
They completely understand what has come to be, rid of craving for rebirth in this or that state. When what has come to be ceases to be, a mendicant does not come back to future lives.”
This too is a matter that was spoken by the Blessed One: that is what I heard.
Dutiyavagga
Diṭṭhigatasutta
Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ:
“Dvīhi, bhikkhave, diṭṭhigatehi pariyuṭṭhitā devamanussā olīyanti eke, atidhāvanti eke; cakkhumanto ca passanti.
Kathañca, bhikkhave, olīyanti eke? Bhavārāmā, bhikkhave, devamanussā bhavaratā bhavasammuditā tesaṁ bhavanirodhāya dhamme desiyamāne cittaṁ na pakkhandati na pasīdati na santiṭṭhati nādhimuccati. Evaṁ kho, bhikkhave, olīyanti eke.
Kathañca, bhikkhave, atidhāvanti eke? Bhaveneva kho paneke aṭṭīyamānā harāyamānā jigucchamānā vibhavaṁ abhinandanti— yato kira, bho, ayaṁ attā kāyassa bhedā paraṁ maraṇā ucchijjati vinassati na hoti paraṁ maraṇā; etaṁ santaṁ etaṁ paṇītaṁ etaṁ yāthāvanti. Evaṁ kho, bhikkhave, atidhāvanti eke.
Kathañca, bhikkhave, cakkhumanto passanti? Idha bhikkhu bhūtaṁ bhūtato passati; bhūtaṁ bhūtato disvā bhūtassa nibbidāya virāgāya nirodhāya paṭipanno hoti. Evaṁ kho, bhikkhave, cakkhumanto passantī”ti.
Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ iti vuccati:
“Ye bhūtaṁ bhūtato disvā, bhūtassa ca atikkamaṁ; Yathābhūte vimuccanti, bhavataṇhā parikkhayā.
Sa ve bhūtapariñño so, vītataṇho bhavābhave; Bhūtassa vibhavā bhikkhu, nāgacchati punabbhavan”ti.
Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.