Die Gespenstergeschichte von der Saṁsāramocaka-Frau

1. Saṁsāramocakapetivatthu

“Naggā dubbaṇṇarūpāsi,
kisā dhamanisanthatā;
Upphāsulike kisike,
kā nu tvaṁ idha tiṭṭhasī”ti.

“Ahaṁ bhadante petīmhi,
duggatā yamalokikā;
Pāpakammaṁ karitvāna,
petalokaṁ ito gatā”ti.

“Kiṁ nu kāyena vācāya,
manasā dukkaṭaṁ kataṁ;
Kissa kammavipākena,
petalokaṁ ito gatā”ti.

“Anukampakā mayhaṁ nāhesuṁ bhante,
Pitā ca mātā athavāpi ñātakā;
Ye maṁ niyojeyyuṁ dadāhi dānaṁ,
Pasannacittā samaṇabrāhmaṇānaṁ.

Ito ahaṁ vassasatāni pañca,
Yaṁ evarūpā vicarāmi naggā;
Khudāya taṇhāya ca khajjamānā,
Pāpassa kammassa phalaṁ mamedaṁ.

Vandāmi taṁ ayya pasannacittā,
Anukampa maṁ vīra mahānubhāva;
Datvā ca me ādisa yaṁ hi kiñci,
Mocehi maṁ duggatiyā bhadante”ti.

Sādhūti so paṭissutvā,
sāriputtonukampako;
Bhikkhūnaṁ ālopaṁ datvā,
pāṇimattañca coḷakaṁ;
Thālakassa ca pānīyaṁ,
tassā dakkhiṇamādisi.

Samanantarānuddiṭṭhe,
vipāko udapajjatha;
Bhojanacchādanapānīyaṁ,
dakkhiṇāya idaṁ phalaṁ.

Tato suddhā sucivasanā,
kāsikuttamadhārinī;
Vicittavatthābharaṇā,
sāriputtaṁ upasaṅkami.

“Abhikkantena vaṇṇena,
yā tvaṁ tiṭṭhasi devate;
Obhāsentī disā sabbā,
osadhī viya tārakā.

Kena te tādiso vaṇṇo,
kena te idha mijjhati;
Uppajjanti ca te bhogā,
ye keci manaso piyā.

Pucchāmi taṁ devi mahānubhāve,
Manussabhūtā kimakāsi puññaṁ;
Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā,
Vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

“Uppaṇḍukiṁ kisaṁ chātaṁ,
naggaṁ sampatitacchaviṁ;
Muni kāruṇiko loke,
taṁ maṁ addakkhi duggataṁ.

Bhikkhūnaṁ ālopaṁ datvā,
pāṇimattañca coḷakaṁ;
Thālakassa ca pānīyaṁ,
mama dakkhiṇamādisi.

Ālopassa phalaṁ passa,
bhattaṁ vassasataṁ dasa;
Bhuñjāmi kāmakāminī,
anekarasabyañjanaṁ.

Pāṇimattassa coḷassa,
vipākaṁ passa yādisaṁ;
Yāvatā nandarājassa,
vijitasmiṁ paṭicchadā.

Tato bahutarā bhante,
vatthānacchādanāni me;
Koseyyakambalīyāni,
khomakappāsikāni ca.

Vipulā ca mahagghā ca,
tepākāsevalambare;
Sāhaṁ taṁ paridahāmi,
yaṁ yaṁ hi manaso piyaṁ.

Thālakassa ca pānīyaṁ,
vipākaṁ passa yādisaṁ;
Gambhīrā caturassā ca,
pokkharañño sunimmitā.

Setodakā suppatitthā,
sītā appaṭigandhiyā;
Padumuppalasañchannā,
vārikiñjakkhapūritā.

Sāhaṁ ramāmi kīḷāmi,
modāmi akutobhayā;
Muniṁ kāruṇikaṁ loke,
bhante vanditumāgatā”ti.

Saṁsāramocakapetivatthu paṭhamaṁ.