Lebensgeschichte des Mönchs mit der Sereyyaka-Blüte

Sereyyakattheraapadāna

“Ajjhāyako mantadharo,
tiṇṇaṁ vedāna pāragū;
Abbhokāse ṭhito santo,
addasaṁ lokanāyakaṁ.

Sīhaṁ yathā vanacaraṁ,
byaggharājaṁva nittasaṁ;
Tidhāpabhinnamātaṅgaṁ,
kuñjaraṁva mahesinaṁ.

Sereyyakaṁ gahetvāna,
ākāse ukkhipiṁ ahaṁ;
Buddhassa ānubhāvena,
parivārenti sabbaso.

Adhiṭṭhahi mahāvīro,
sabbaññū lokanāyako;
Samantā pupphacchadanā,
okiriṁsu narāsabhaṁ.

Tato sā pupphakañcukā,
antovaṇṭā bahimukhā;
Sattāhaṁ chadanaṁ katvā,
tato antaradhāyatha.

Tañca acchariyaṁ disvā,
abbhutaṁ lomahaṁsanaṁ;
Buddhe cittaṁ pasādesiṁ,
sugate lokanāyake.

Tena cittappasādena,
sukkamūlena codito;
Kappānaṁ satasahassaṁ,
duggatiṁ nupapajjahaṁ.

Pannarasasahassamhi,
kappānaṁ pañcavīsati;
Vītamalā samānā ca,
cakkavattī mahabbalā.

Paṭisambhidā catasso,
vimokkhāpi ca aṭṭhime;
Chaḷabhiññā sacchikatā,
kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā sereyyako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Sereyyakattherassāpadānaṁ paṭhamaṁ.