Lebensgeschichte des Mönchs mit dem einen Gedanken

Ekacintikattheraapadāna

“Yadā devo devakāyā,
cavate āyusaṅkhayā;
Tayo saddā niccharanti,
devānaṁ anumodataṁ.

‘Ito bho sugatiṁ gaccha,
manussānaṁ sahabyataṁ;
Manussabhūto saddhamme,
labha saddhaṁ anuttaraṁ.

Sā te saddhā niviṭṭhāssa,
mūlajātā patiṭṭhitā;
Yāvajīvaṁ asaṁhīrā,
saddhamme suppavedite.

Kāyena kusalaṁ katvā,
vācāya kusalaṁ bahuṁ;
Manasā kusalaṁ katvā,
abyāpajjaṁ nirūpadhiṁ.

Tato opadhikaṁ puññaṁ,
katvā dānena taṁ bahuṁ;
Aññepi macce saddhamme,
brahmacariye nivesaya’.

Imāya anukampāya,
devā devaṁ yadā vidū;
Cavantaṁ anumodanti,
ehi deva punappunaṁ.

Saṁvego me tadā āsi,
devasaṅghe samāgate;
Kaṁ su nāma ahaṁ yoniṁ,
gamissāmi ito cuto.

Mama saṁvegamaññāya,
samaṇo bhāvitindriyo;
Mamuddharitukāmo so,
āgacchi mama santikaṁ.

Sumano nāma nāmena,
padumuttarasāvako;
Atthadhammānusāsitvā,
saṁvejesi mamaṁ tadā.

Tassāhaṁ vacanaṁ sutvā,
buddhe cittaṁ pasādayiṁ;
Taṁ dhīraṁ abhivādetvā,
tattha kālaṅkato ahaṁ.

Upapajjiṁ sa tattheva,
sukkamūlena codito;
Kappānaṁ satasahassaṁ,
duggatiṁ nupapajjahaṁ.

Paṭisambhidā catasso,
…pe…
kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā ekacintiko thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Ekacintikattherassāpadānaṁ sattamaṁ.