Lebensgeschichte des Subhūti

Subhūtittheraapadāna

“Himavantassāvidūre,
nisabho nāma pabbato;
Assamo sukato mayhaṁ,
paṇṇasālā sumāpitā.

Kosiyo nāma nāmena,
jaṭilo uggatāpano;
Ekākiyo adutiyo,
vasāmi nisabhe tadā.

Phalaṁ mūlañca paṇṇañca,
na bhuñjāmi ahaṁ tadā;
Pavattaṁva supātāhaṁ,
upajīvāmi tāvade.

Nāhaṁ kopemi ājīvaṁ,
cajamānopi jīvitaṁ;
Ārādhemi sakaṁ cittaṁ,
vivajjemi anesanaṁ.

Rāgūpasaṁhitaṁ cittaṁ,
yadā uppajjate mama;
Sayaṁva paccavekkhāmi,
ekaggo taṁ damemahaṁ.

‘Rajjase rajjanīye ca,
dussanīye ca dussase;
Muyhase mohanīye ca,
nikkhamassu vanā tuvaṁ.

Visuddhānaṁ ayaṁ vāso,
nimmalānaṁ tapassinaṁ;
Mā kho visuddhaṁ dūsesi,
nikkhamassu vanā tuvaṁ.

Agāriko bhavitvāna,
yadā puttaṁ labhissasi;
Ubhopi mā virādhesi,
nikkhamassu vanā tuvaṁ.

Chavālātaṁ yathā kaṭṭhaṁ,
na kvaci kiccakārakaṁ;
Neva gāme araññe vā,
na hi taṁ kaṭṭhasammataṁ.

Chavālātūpamo tvaṁsi,
na gihī nāpi saññato;
Ubhato muttako ajja,
nikkhamassu vanā tuvaṁ.

Siyā nu kho tava etaṁ,
ko pajānāti te idaṁ;
Saddhādhuraṁ vahisi me,
kosajjabahulāya ca.

Jigucchissanti taṁ viññū,
asuciṁ nāgariko yathā;
Ākaḍḍhitvāna isayo,
codayissanti taṁ sadā.

Taṁ viññū pavadissanti,
samatikkantasāsanaṁ;
Saṁvāsaṁ alabhanto hi,
kathaṁ jīvihisi tuvaṁ.

Tidhā pabhinnaṁ mātaṅgaṁ,
kuñjaraṁ saṭṭhihāyanaṁ;
Balī nāgo upagantvā,
yūthā nīharate gajaṁ.

Yūthā vinissaṭo santo,
sukhaṁ sātaṁ na vindati;
Dukkhito vimano hoti,
pajjhāyanto pavedhati.

Tatheva jaṭilā tampi,
nīharissanti dummatiṁ;
Tehi tvaṁ nissaṭo santo,
sukhaṁ sātaṁ na lacchasi.

Divā vā yadi vā rattiṁ,
sokasallasamappito;
Ḍayhasi pariḷāhena,
gajo yūthāva nissaṭo.

Jātarūpaṁ yathā kūṭaṁ,
neva jhāyati katthaci;
Tathā sīlavihīno tvaṁ,
na jhāyissasi katthaci.

Agāraṁ vasamānopi,
kathaṁ jīvihisi tuvaṁ;
Mattikaṁ pettikañcāpi,
natthi te nihitaṁ dhanaṁ.

Sayaṁ kammaṁ karitvāna,
gatte sedaṁ pamocayaṁ;
Evaṁ jīvihisi gehe,
sādhu te taṁ na ruccati.

Evāhaṁ tattha vāremi,
saṅkilesagataṁ manaṁ;
Nānādhammakathaṁ katvā,
pāpā cittaṁ nivārayiṁ’.

Evaṁ me viharantassa,
appamādavihārino;
Tiṁsavassasahassāni,
vipine me atikkamuṁ.

Appamādarataṁ disvā,
uttamatthaṁ gavesakaṁ;
Padumuttarasambuddho,
āgacchi mama santikaṁ.

Timbarūsakavaṇṇābho,
appameyyo anūpamo;
Rūpenāsadiso buddho,
ākāse caṅkamī tadā.

Suphullo sālarājāva,
vijjūvabbhaghanantare;
Ñāṇenāsadiso buddho,
ākāse caṅkamī tadā.

Sīharājāvasambhīto,
gajarājāva dappito;
Lāsito byaggharājāva,
ākāse caṅkamī tadā.

Siṅgīnikkhasavaṇṇābho,
khadiraṅgārasannibho;
Maṇi yathā jotiraso,
ākāse caṅkamī tadā.

Visuddhakelāsanibho,
puṇṇamāyeva candimā;
Majjhanhikeva sūriyo,
ākāse caṅkamī tadā.

Disvā nabhe caṅkamantaṁ,
evaṁ cintesahaṁ tadā;
‘Devo nu kho ayaṁ satto,
udāhu manujo ayaṁ.

Na me suto vā diṭṭho vā,
mahiyā ediso naro;
Api mantapadaṁ atthi,
ayaṁ satthā bhavissati’.

Evāhaṁ cintayitvāna,
sakaṁ cittaṁ pasādayiṁ;
Nānāpupphañca gandhañca,
sannipātesahaṁ tadā.

Pupphāsanaṁ paññapetvā,
sādhucittaṁ manoramaṁ;
Narasārathinaṁ aggaṁ,
idaṁ vacanamabraviṁ.

‘Idaṁ me āsanaṁ vīra,
paññattaṁ tavanucchavaṁ;
Hāsayanto mamaṁ cittaṁ,
nisīda kusumāsane’.

Nisīdi tattha bhagavā,
asambhītova kesarī;
Sattarattindivaṁ buddho,
pavare kusumāsane.

Namassamāno aṭṭhāsiṁ,
sattarattindivaṁ ahaṁ;
Vuṭṭhahitvā samādhimhā,
satthā loke anuttaro;
Mama kammaṁ pakittento,
idaṁ vacanamabravi.

‘Bhāvehi buddhānussatiṁ,
bhāvanānamanuttaraṁ;
Imaṁ satiṁ bhāvayitvā,
pūrayissasi mānasaṁ.

Tiṁsakappasahassāni,
devaloke ramissasi;
Asītikkhattuṁ devindo,
devarajjaṁ karissasi;
Sahassakkhattuṁ cakkavattī,
rājā raṭṭhe bhavissasi.

Padesarajjaṁ vipulaṁ,
gaṇanāto asaṅkhiyaṁ;
Anubhossasi taṁ sabbaṁ,
buddhānussatiyā phalaṁ.

Bhavābhave saṁsaranto,
mahābhogaṁ labhissasi;
Bhoge te ūnatā natthi,
buddhānussatiyā phalaṁ.

Kappasatasahassamhi,
okkākakulasambhavo;
Gotamo nāma gottena,
satthā loke bhavissati.

Asītikoṭiṁ chaḍḍetvā,
dāse kammakare bahū;
Gotamassa bhagavato,
sāsane pabbajissasi.

Ārādhayitvā sambuddhaṁ,
gotamaṁ sakyapuṅgavaṁ;
Subhūti nāma nāmena,
hessati satthu sāvako.

Bhikkhusaṅghe nisīditvā,
dakkhiṇeyyaguṇamhi taṁ;
Tathāraṇavihāre ca,
dvīsu agge ṭhapessati’.

Idaṁ vatvāna sambuddho,
jalajuttamanāmako;
Nabhaṁ abbhuggamī vīro,
haṁsarājāva ambare.

Sāsito lokanāthena,
namassitvā tathāgataṁ;
Sadā bhāvemi mudito,
buddhānussatimuttamaṁ.

Tena kammena sukatena,
cetanāpaṇidhīhi ca;
Jahitvā mānusaṁ dehaṁ,
tāvatiṁsaṁ agacchahaṁ.

Asītikkhattuṁ devindo,
devarajjamakārayiṁ;
Sahassakkhattuṁ rājā ca,
cakkavattī ahosahaṁ.

Padesarajjaṁ vipulaṁ,
gaṇanāto asaṅkhiyaṁ;
Anubhomi susampattiṁ,
buddhānussatiyā phalaṁ.

Bhavābhave saṁsaranto,
mahābhogaṁ labhāmahaṁ;
Bhoge me ūnatā natthi,
buddhānussatiyā phalaṁ.

Satasahassito kappe,
yaṁ kammamakariṁ tadā;
Duggatiṁ nābhijānāmi,
buddhānussatiyā phalaṁ.

Paṭisambhidā catasso,
vimokkhāpi ca aṭṭhime;
Chaḷabhiññā sacchikatā,
kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā subhūti thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Subhūtittherassāpadānaṁ paṭhamaṁ.