Die Geschichte vom Himmelspalast der Dienerin

Cittalatāvagga

1. Dāsivimānavatthu

“Api sakkova devindo,
ramme cittalatāvane;
Samantā anupariyāsi,
nārīgaṇapurakkhatā;
Obhāsentī disā sabbā,
osadhī viya tārakā.

Kena tetādiso vaṇṇo,
kena te idha mijjhati;
Uppajjanti ca te bhogā,
ye keci manaso piyā.

Pucchāmi taṁ devi mahānubhāve,
Manussabhūtā kimakāsi puññaṁ;
Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā,
Vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

Sā devatā attamanā,
moggallānena pucchitā;
Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi,
yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Ahaṁ manussesu manussabhūtā,
Dāsī ahosiṁ parapessiyā kule.

Upāsikā cakkhumato,
gotamassa yasassino;
Tassā me nikkamo āsi,
sāsane tassa tādino.

Kāmaṁ bhijjatuyaṁ kāyo,
neva atthettha saṇṭhanaṁ;
Sikkhāpadānaṁ pañcannaṁ,
maggo sovatthiko sivo.

Akaṇṭako agahano,
uju sabbhi pavedito;
Nikkamassa phalaṁ passa,
yathidaṁ pāpuṇitthikā.

Āmantanikā raññomhi,
sakkassa vasavattino;
Saṭṭhi tūriyasahassāni,
paṭibodhaṁ karonti me.

Ālambo gaggaro bhīmo,
sādhuvādī ca saṁsayo;
Pokkharo ca suphasso ca,
viṇāmokkhā ca nāriyo.

Nandā ceva sunandā ca,
soṇadinnā sucimhitā;
Alambusā missakesī ca,
puṇḍarīkāti dāruṇī.

Eṇīphassā suphassā ca,
subhaddā muduvādinī;
Etā caññā ca seyyāse,
accharānaṁ pabodhikā.

Tā maṁ kālenupāgantvā,
abhibhāsanti devatā;
Handa naccāma gāyāma,
handa taṁ ramayāmase.

Nayidaṁ akatapuññānaṁ,
katapuññānamevidaṁ;
Asokaṁ nandanaṁ rammaṁ,
tidasānaṁ mahāvanaṁ.

Sukhaṁ akatapuññānaṁ,
idha natthi parattha ca;
Sukhañca katapuññānaṁ,
idha ceva parattha ca.

Tesaṁ sahabyakāmānaṁ,
kattabbaṁ kusalaṁ bahuṁ;
Katapuññā hi modanti,
sagge bhogasamaṅgino”ti.

Dāsivimānaṁ paṭhamaṁ.