Die Geschichte vom gelben Himmelspalast

Mañjiṭṭhakavagga

9. Pītavimānavatthu

“Pītavatthe pītadhaje,
pītālaṅkārabhūsite;
Pītacandanalittaṅge,
pītauppalamālinī.

Pītapāsādasayane,
pītāsane pītabhājane;
Pītachatte pītarathe,
pītasse pītabījane.

Kiṁ kammamakarī bhadde,
pubbe mānusake bhave;
Devate pucchitācikkha,
kissa kammassidaṁ phalan”ti.

“Kosātakī nāma latatthi bhante,
Tittikā anabhicchitā;
Tassā cattāri pupphāni,
Thūpaṁ abhihariṁ ahaṁ.

Satthu sarīramuddissa,
vippasannena cetasā;
Nāssa maggaṁ avekkhissaṁ,
na taggamanasā satī.

Tato maṁ avadhī gāvī,
thūpaṁ apattamānasaṁ;
Tañcāhaṁ abhisañceyyaṁ,
bhiyyo nūna ito siyā.

Tena kammena devinda,
maghavā devakuñjara;
Pahāya mānusaṁ dehaṁ,
tava sahabyamāgatā”ti.

Idaṁ sutvā tidasādhipati,
Maghavā devakuñjaro;
Tāvatiṁse pasādento,
Mātaliṁ etadabravi.

“Passa mātali accheraṁ,
cittaṁ kammaphalaṁ idaṁ;
Appakampi kataṁ deyyaṁ,
puññaṁ hoti mahapphalaṁ.

Natthi citte pasannamhi,
appakā nāma dakkhiṇā;
Tathāgate vā sambuddhe,
atha vā tassa sāvake.

Ehi mātali amhepi,
bhiyyo bhiyyo mahemase;
Tathāgatassa dhātuyo,
sukho puññāna muccayo.

Tiṭṭhante nibbute cāpi,
same citte samaṁ phalaṁ;
Cetopaṇidhihetu hi,
sattā gacchanti suggatiṁ.

Bahūnaṁ vata atthāya,
uppajjanti tathāgatā;
Yattha kāraṁ karitvāna,
saggaṁ gacchanti dāyakā”ti.

Pītavimānaṁ navamaṁ.