Die Geschichte vom Himmelspalast der Revatī

Mahārathavagga

2. Revatīvimānavatthu

“Cirappavāsiṁ purisaṁ,
dūrato sotthimāgataṁ;
Ñātimittā suhajjā ca,
abhinandanti āgataṁ.

Tatheva katapuññampi,
asmā lokā paraṁ gataṁ;
Puññāni paṭigaṇhanti,
piyaṁ ñātīva āgataṁ”.

“Uṭṭhehi revate supāpadhamme,
Apārutadvāre adānasīle;
Nessāma taṁ yattha thunanti duggatā,
Samappitā nerayikā dukkhenā”ti.

Icceva vatvāna yamassa dūtā,
Te dve yakkhā lohitakkhā brahantā;
Paccekabāhāsu gahetvā revataṁ,
Pakkāmayuṁ devagaṇassa santike.

“Ādiccavaṇṇaṁ ruciraṁ pabhassaraṁ,
Byamhaṁ subhaṁ kañcanajālachannaṁ;
Kassetamākiṇṇajanaṁ vimānaṁ,
Suriyassa raṁsīriva jotamānaṁ.

Nārīgaṇā candanasāralittā,
Ubhato vimānaṁ upasobhayanti;
Taṁ dissati suriyasamānavaṇṇaṁ,
Ko modati saggapatto vimāne”ti.

“Bārāṇasiyaṁ nandiyo nāmāsi,
Upāsako amaccharī dānapati vadaññū;
Tassetamākiṇṇajanaṁ vimānaṁ,
Suriyassa raṁsīriva jotamānaṁ.

Nārīgaṇā candanasāralittā,
Ubhato vimānaṁ upasobhayanti;
Taṁ dissati suriyasamānavaṇṇaṁ,
So modati saggapatto vimāne”ti.

“Nandiyassāhaṁ bhariyā,
Agārinī sabbakulassa issarā;
Bhattu vimāne ramissāmi dānahaṁ,
Na patthaye nirayaṁ dassanāyā”ti.

“Eso te nirayo supāpadhamme,
Puññaṁ tayā akataṁ jīvaloke;
Na hi maccharī rosako pāpadhammo,
Saggūpagānaṁ labhati sahabyatan”ti.

“Kiṁ nu gūthañca muttañca,
asucī paṭidissati;
Duggandhaṁ kimidaṁ mīḷhaṁ,
kimetaṁ upavāyatī”ti.

“Esa saṁsavako nāma,
gambhīro sataporiso;
Yattha vassasahassāni,
tuvaṁ paccasi revate”ti.

“Kiṁ nu kāyena vācāya,
manasā dukkaṭaṁ kataṁ;
Kena saṁsavako laddho,
gambhīro sataporiso”ti.

“Samaṇe brāhmaṇe cāpi,
aññe vāpi vanibbake;
Musāvādena vañcesi,
taṁ pāpaṁ pakataṁ tayā.

Tena saṁsavako laddho,
gambhīro sataporiso;
Tattha vassasahassāni,
tuvaṁ paccasi revate.

Hatthepi chindanti athopi pāde,
Kaṇṇepi chindanti athopi nāsaṁ;
Athopi kākoḷagaṇā samecca,
Saṅgamma khādanti viphandamānan”ti.

“Sādhu kho maṁ paṭinetha,
kāhāmi kusalaṁ bahuṁ;
Dānena samacariyāya,
saṁyamena damena ca;
Yaṁ katvā sukhitā honti,
na ca pacchānutappare”ti.

“Pure tuvaṁ pamajjitvā,
idāni paridevasi;
Sayaṁ katānaṁ kammānaṁ,
vipākaṁ anubhossasī”ti.

“Ko devalokato manussalokaṁ,
Gantvāna puṭṭho me evaṁ vadeyya;
‘Nikkhittadaṇḍesu dadātha dānaṁ,
Acchādanaṁ seyyamathannapānaṁ;
Na hi maccharī rosako pāpadhammo,
Saggūpagānaṁ labhati sahabyataṁ’.

Sāhaṁ nūna ito gantvā,
yoniṁ laddhāna mānusiṁ;
Vadaññū sīlasampannā,
kāhāmi kusalaṁ bahuṁ;
Dānena samacariyāya,
saṁyamena damena ca.

Ārāmāni ca ropissaṁ,
dugge saṅkamanāni ca;
Papañca udapānañca,
vippasannena cetasā.

Cātuddasiṁ pañcadasiṁ,
yā ca pakkhassa aṭṭhamī;
Pāṭihāriyapakkhañca,
aṭṭhaṅgasusamāgataṁ.

Uposathaṁ upavasissaṁ,
sadā sīlesu saṁvutā;
Na ca dāne pamajjissaṁ,
sāmaṁ diṭṭhamidaṁ mayā”ti.

Iccevaṁ vippalapantiṁ,
phandamānaṁ tato tato;
Khipiṁsu niraye ghore,
uddhampādaṁ avaṁsiraṁ.

“Ahaṁ pure maccharinī ahosiṁ,
Paribhāsikā samaṇabrāhmaṇānaṁ;
Vitathena ca sāmikaṁ vañcayitvā,
Paccāmahaṁ niraye ghorarūpe”ti.

Revatīvimānaṁ dutiyaṁ.