Die Geschichte vom goldenen Himmelspalast

Sunikkhittavagga

4. Suvaṇṇavimānavatthu

“Sovaṇṇamaye pabbatasmiṁ,
vimānaṁ sabbatopabhaṁ;
Hemajālapaṭicchannaṁ,
kiṅkiṇijālakappitaṁ.

Aṭṭhaṁsā sukatā thambhā,
sabbe veḷuriyāmayā;
Ekamekāya aṁsiyā,
ratanā satta nimmitā.

Veḷuriyasuvaṇṇassa,
phalikā rūpiyassa ca;
Masāragallamuttāhi,
lohitaṅgamaṇīhi ca.

Citrā manoramā bhūmi,
na tatthuddhaṁsatī rajo;
Gopānasīgaṇā pītā,
kūṭaṁ dhārenti nimmitā.

Sopānāni ca cattāri,
nimmitā caturo disā;
Nānāratanagabbhehi,
ādiccova virocati.

Vediyā catasso tattha,
vibhattā bhāgaso mitā;
Daddallamānā ābhanti,
samantā caturo disā.

Tasmiṁ vimāne pavare,
devaputto mahappabho;
Atirocasi vaṇṇena,
udayantova bhāṇumā.

Dānassa te idaṁ phalaṁ,
atho sīlassa vā pana;
Atho añjalikammassa,
taṁ me akkhāhi pucchito”.

So devaputto attamano,
…pe…
yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Ahaṁ andhakavindasmiṁ,
buddhassādiccabandhuno;
Vihāraṁ satthu kāresiṁ,
pasanno sehi pāṇibhi.

Tattha gandhañca mālañca,
paccayañca vilepanaṁ;
Vihāraṁ satthu adāsiṁ,
vippasannena cetasā;
Tena mayhaṁ idaṁ laddhaṁ,
vasaṁ vattemi nandane.

Nandane ca vane ramme,
nānādijagaṇāyute;
Ramāmi naccagītehi,
accharāhi purakkhato”ti.

Suvaṇṇavimānaṁ catutthaṁ.