Dhp 221-234
17. Anger
Kodhavagga
from: Sayings of the Dhamma 221–234
17. Das Kapitel über Zorn
Gib den Zorn auf, mach dich von Einbildung los
und überwinde alle Fesseln.
Leiden quälen nicht den, der nichts hat,
der an Name und Form nicht haftet.
Wenn Zorn aufwallt wie ein schlingernder Wagen,
halte ihn in Schach.
Das nenne ich einen Wagenlenker;
andere halten bloß die Zügel.
Besiege Zorn mit Langmut,
Gemeinheit mit Tugend,
Knauserigkeit mit Geben
und Lügen mit der Wahrheit.
Sprich die Wahrheit, sei nicht zornig
und gib, wenn man dich bittet, sei es auch wenig.
Mit diesen drei Mitteln
kannst du in die Gegenwart der Götter kommen.
Diese mildherzigen Abgeklärten,
stets mit dem Körper gezügelt,
erreichen den Zustand, der nicht vergeht,
wo kein Kummer ist.
Stets wach,
bei Tag und Nacht sich schulend,
nur auf das Erlöschen gerichtet,
so werden ihre Befleckungen aufgelöst.
Es war schon immer so, Atula,
und nicht nur heute:
Man tadelt dich, wenn du schweigst,
man tadelt dich, wenn du viel redest,
und selbst wenn du in Maßen sprichst –
niemand in der Welt entgeht Tadel.
Es war nie da und wird nicht sein,
und es gibt es auch heute nicht:
jemanden, der nur gepriesen
oder nur getadelt würde.
Wenn vernünftige Menschen,
nachdem sie ihn tagein, tagaus beobachtet haben,
diesen Verständigen mit einwandfreiem Verhalten preisen,
der Tugend und Weisheit besitzt –
wie ein Anhänger aus Gold vom Rosenapfelfluss:
Wer vermöchte sie zu tadeln?
Selbst die Götter preisen ihn,
und auch von Brahmā wird er gepriesen.
Hüte dich vor Taten aus schlechter Laune,
sei mit dem Körper gezügelt.
Gib schlechtes Verhalten mit dem Körper auf,
dann verhalte dich mit dem Körper gut.
Hüte dich vor Worten aus schlechter Laune,
sei mit der Sprache gezügelt.
Gib schlechtes Verhalten mit der Sprache auf,
dann verhalte dich mit der Sprache gut.
Hüte dich vor Gedanken aus schlechter Laune,
sei mit dem Geist gezügelt.
Gib schlechtes Verhalten mit dem Geist auf,
dann verhalte dich mit dem Geist gut.
Ein Bedächtiger ist mit dem Körper gezügelt,
auch mit der Sprache ist er gezügelt
und auch mit dem Geist ist der Bedächtige gezügelt:
Er ist wahrhaft gut gezügelt.
17. Anger
Give up anger, get rid of conceit,
and escape every fetter.
Sufferings don’t befall one who has nothing,
not clinging to name and form.
When anger surges like a lurching chariot,
keep it in check.
That’s what I call a charioteer;
others just hold the reins.
Defeat anger with kindness,
villainy with virtue,
stinginess with giving,
and lies with truth.
Speak the truth, do not be angry,
and give when asked, if only a little.
By these three means,
you may enter the presence of the gods.
Those harmless sages,
always restrained in body,
go to the state that does not pass,
where there is no sorrow.
Always wakeful,
practicing night and day,
focused only on extinguishment,
their defilements come to an end.
It’s always been this way, Atula,
it’s not just today.
They blame you when you’re silent,
they blame you when you speak a lot,
and even when you speak just right:
no-one in the world escapes blame.
There never was, nor will be,
nor is there today,
someone who is wholly praised
or wholly blamed.
If, after watching them day in day out,
discerning people praise
that sage of impeccable conduct,
endowed with ethics and wisdom;
like a pendant of Black Plum River gold,
who is worthy to criticize them?
Even the gods praise them,
and by the Divinity, too, they’re praised.
Guard against ill-tempered deeds,
be restrained in body.
Giving up bad bodily conduct,
conduct yourself well in body.
Guard against ill-tempered words,
be restrained in speech.
Giving up bad verbal conduct,
conduct yourself well in speech.
Guard against ill-tempered thoughts,
be restrained in mind.
Giving up bad mental conduct,
conduct yourself well in mind.
An attentive one is restrained in body
restrained also in speech,
in thought, too, they are restrained:
they are restrained in every way.
Kodhavagga
Rohinīkhattiyakaññāvatthu
Kodhaṁ jahe vippajaheyya mānaṁ,
Saṁyojanaṁ sabbamatikkameyya;
Taṁ nāmarūpasmimasajjamānaṁ,
Akiñcanaṁ nānupatanti dukkhā.
Aññatarabhikkhuvatthu
Yo ve uppatitaṁ kodhaṁ,
rathaṁ bhantaṁva vāraye;
Tamahaṁ sārathiṁ brūmi,
rasmiggāho itaro jano.
Uttarāupāsikavatthu
Akkodhena jine kodhaṁ,
asādhuṁ sādhunā jine;
Jine kadariyaṁ dānena,
saccenālikavādinaṁ.
Mahāmoggallānapañhavatthu
Saccaṁ bhaṇe na kujjheyya,
dajjā appampi yācito;
Etehi tīhi ṭhānehi,
gacche devāna santike.
Buddhapitubrāhmaṇavatthu
Ahiṁsakā ye munayo,
niccaṁ kāyena saṁvutā;
Te yanti accutaṁ ṭhānaṁ,
yattha gantvā na socare.
Puṇṇadāsīvatthu
Sadā jāgaramānānaṁ,
ahorattānusikkhinaṁ;
Nibbānaṁ adhimuttānaṁ,
atthaṁ gacchanti āsavā.
Atulaupāsakavatthu
Porāṇametaṁ atula,
netaṁ ajjatanāmiva;
Nindanti tuṇhimāsīnaṁ,
nindanti bahubhāṇinaṁ;
Mitabhāṇimpi nindanti,
natthi loke anindito.
Na cāhu na ca bhavissati,
na cetarahi vijjati;
Ekantaṁ nindito poso,
ekantaṁ vā pasaṁsito.
Yañce viññū pasaṁsanti,
anuvicca suve suve;
Acchiddavuttiṁ medhāviṁ,
paññāsīlasamāhitaṁ.
Nikkhaṁ jambonadasseva,
ko taṁ ninditumarahati;
Devāpi naṁ pasaṁsanti,
brahmunāpi pasaṁsito.
Chabbaggiyavatthu
Kāyappakopaṁ rakkheyya,
kāyena saṁvuto siyā;
Kāyaduccaritaṁ hitvā,
kāyena sucaritaṁ care.
Vacīpakopaṁ rakkheyya,
vācāya saṁvuto siyā;
Vacīduccaritaṁ hitvā,
vācāya sucaritaṁ care.
Manopakopaṁ rakkheyya,
manasā saṁvuto siyā;
Manoduccaritaṁ hitvā,
manasā sucaritaṁ care.
Kāyena saṁvutā dhīrā,
atho vācāya saṁvutā;
Manasā saṁvutā dhīrā,
te ve suparisaṁvutā.
Kodhavaggo sattarasamo.