Dhp 235-255
18. Stains
Malavagga
from: Sayings of the Dhamma 235–255
18. Das Kapitel über Flecken
Heute bist du wie ein verwelktes Blatt,
Yamas Männer erwarten dich.
Du stehst am Tor zur Abreise,
doch du hast keinen Proviant für die Reise.
Mach aus dir selbst eine Insel!
Bemühe dich rasch, lerne, klug zu sein!
Von Flecken geläutert, frei von Makeln,
so wirst du in die himmlische Welt der Edlen gehen.
Die Stufen des Lebens hast du durchlaufen,
und nun machst du dich zu Yama auf.
Unterwegs gibt es keinen Ort zum Rasten,
doch du hast keinen Proviant für die Reise.
Mach aus dir selbst eine Insel!
Bemühe dich rasch, lerne, klug zu sein!
Von Flecken geläutert, frei von Makeln,
so wirst du nicht wieder zu Geburt und Alter kommen.
Ein verständiger Mensch würde
seine eigenen Flecken allmählich läutern,
Stückchen für Stückchen, in jedem Augenblick,
wie der Schmied das Silber schmilzt.
Der Rost, der aus dem Eisen wächst,
frisst das Ding, von dem er ausging.
Und so führen die eigenen Taten
den zu asketisch Lebenden zu einem schlechten Ort.
Sie nicht aufzusagen ist der Fleck bei Hymnen.
Der Fleck bei Häusern ist Vernachlässigung.
Trägheit ist der Fleck bei der Schönheit.
Der Fleck eines Wächters ist Nachlässigkeit.
Fehlverhalten ist der Fleck bei einer Frau.
Der Fleck eines Spenders ist Geiz.
Schlechte Eigenschaften sind ein Fleck
in dieser und jener Welt.
Doch ein schlimmerer Fleck als alle
ist Unwissenheit, der schlimmste Fleck.
Gebt diesen Fleck auf, Mönche und Nonnen,
und seid ohne Flecken!
Für den Gewissenlosen ist das Leben einfach.
Mit all dem dreisten Mut einer Krähe
lebt er aufdringlich,
grob und unlauter.
Für den, der ein Gewissen hat, ist das Leben schwer.
Er sucht stets Reinheit,
nicht anhänglich noch unhöflich,
mit reinem Lebenserwerb, sehend.
Wer in dieser Welt Lebendiges tötet,
wer Lügen spricht
oder nimmt, was nicht gegeben,
wer zur Frau eines anderen geht
oder im Bier-
und Weintrinken schwelgt:
Dieser gräbt eben hier
die Wurzel des eigenen Selbst aus.
Das sollst du wissen, werter Herr:
Dieser ist ungezügelt und böse.
Lass diese Gier und dieses Unrecht
dich nicht für lange Zeit in Leiden stürzen.
Menschen spenden entsprechend ihres Vertrauens,
entsprechend ihrer Zuversicht.
Wenn du darüber aufgebracht bist,
über Essen und Trinken anderer,
wirst du weder bei Tag noch bei Nacht
im Samādhi versinken.
Aber wer dieses abgeschnitten,
es mit der Wurzel ausgegraben und ausgerottet hat,
der wird bei Tag und bei Nacht
im Samādhi versinken.
Es gibt kein Feuer wie Gier,
kein Verbrechen wie Hass,
kein Netz wie Täuschung,
keinen Fluss wie Verlangen.
Es ist leicht, die Fehler anderer zu sehen,
doch schwer, die eigenen zu sehen.
Denn die Fehler anderer
häuft man auf wie Heu;
die eigenen versteckt man
wie ein Falschspieler einen schlechten Griff.
Wenn du nach den Fehlern anderer suchst,
stets krittelnd,
nehmen deine Befleckungen zu,
von der Auflösung der Befleckungen bist du weit entfernt.
Im Luftraum gibt es keine Spur,
außerhalb gibt es keinen wahren Asketen.
Die Menschen genießen das Wuchern,
die Klargewordenen sind vom Wuchern frei.
Im Luftraum gibt es keine Spur,
außerhalb gibt es keinen wahren Asketen.
Keine Bedingung hält für immer an,
die Erwachten werden nicht erschüttert.
18. Stains
Today you’re like a withered leaf,
Yama’s men await you.
You stand at the departure gates,
yet you have no supplies for the road.
Make an island of yourself!
Swiftly strive, learn to be wise!
Purged of stains, flawless,
you’ll go to the heavenly realm of the noble ones.
You’ve journeyed the stages of life,
and now you set out to meet Yama.
Along the way there’s nowhere to stay,
yet you have no supplies for the road.
Make an island of yourself!
Swiftly strive, learn to be wise!
Purged of stains, flawless,
you’ll not come again to rebirth and old age.
A smart person would purge
their own stains gradually,
bit by bit, moment by moment,
like a smith smelting silver.
It is the rust born on the iron
that eats away the place it arose.
And so it is their own deeds
that lead the overly-ascetic to a bad place.
Not rehearsing is the stain of hymns.
The stain of houses is neglect.
Laziness is the stain of beauty.
A guard’s stain is negligence.
Misconduct is a woman’s stain.
A giver’s stain is stinginess.
Bad qualities are a stain
in this world and the next.
But a worse stain than these
is ignorance, the worst stain of all.
Having given up that stain,
be without stains, mendicants!
Life is easy for the shameless.
With all the rude courage of a crow,
they live pushy,
rude, and corrupt.
Life is hard for the conscientious,
always seeking purity,
neither clinging nor rude,
pure of livelihood and discerning.
Take anyone in this world
who kills living creatures,
speaks falsely, steals,
commits adultery,
and indulges in drinking
beer and wine.
Right here they dig up
the root of their own self.
Know this, my friend:
they are unrestrained and wicked.
Don’t let that greed and unrighteousness
inflict pain on you for long.
The people give according to their faith,
according to their confidence.
If you get upset over that,
over other’s food and drink,
you’ll not, by day or by night,
become immersed in samādhi.
Those who have cut that out,
dug it up at the root, eradicated it,
they will, by day or by night,
become immersed in samādhi.
There is no fire like greed,
no crime like hate,
no net like delusion,
no river like craving.
It’s easy to see the faults of others,
hard to see one’s own.
For the faults of others
are tossed high like hay,
while one’s own are hidden,
as a cheat hides a bad hand.
When you look for the flaws of others,
always finding fault,
your defilements only grow,
you’re far from ending defilements.
In the atmosphere there is no track,
there’s no true ascetic outside here.
People enjoy proliferation,
the Realized Ones are free of proliferation.
In the atmosphere there is no track,
there’s no true ascetic outside here.
No conditions last forever,
the Awakened Ones are not shaken.
Malavagga
Goghātakaputtavatthu
Paṇḍupalāsova dānisi,
Yamapurisāpi ca te upaṭṭhitā;
Uyyogamukhe ca tiṭṭhasi,
Pātheyyampi ca te na vijjati.
So karohi dīpamattano,
Khippaṁ vāyama paṇḍito bhava;
Niddhantamalo anaṅgaṇo,
Dibbaṁ ariyabhūmiṁ upehisi.
Upanītavayo ca dānisi,
Sampayātosi yamassa santikaṁ;
Vāso te natthi antarā,
Pātheyyampi ca te na vijjati.
So karohi dīpamattano,
Khippaṁ vāyama paṇḍito bhava;
Niddhantamalo anaṅgaṇo,
Na punaṁ jātijaraṁ upehisi.
Aññatarabrāhmaṇavatthu
Anupubbena medhāvī,
thokaṁ thokaṁ khaṇe khaṇe;
Kammāro rajatasseva,
niddhame malamattano.
Tissattheravatthu
Ayasāva malaṁ samuṭṭhitaṁ,
Tatuṭṭhāya tameva khādati;
Evaṁ atidhonacārinaṁ,
Sāni kammāni nayanti duggatiṁ.
Lāḷudāyīvatthu
Asajjhāyamalā mantā,
anuṭṭhānamalā gharā;
Malaṁ vaṇṇassa kosajjaṁ,
pamādo rakkhato malaṁ.
Aññatarakulaputtavatthu
Malitthiyā duccaritaṁ,
maccheraṁ dadato malaṁ;
Malā ve pāpakā dhammā,
asmiṁ loke paramhi ca.
Tato malā malataraṁ,
avijjā paramaṁ malaṁ;
Etaṁ malaṁ pahantvāna,
nimmalā hotha bhikkhavo.
Cūḷasāribhikkhuvatthu
Sujīvaṁ ahirikena,
kākasūrena dhaṁsinā;
Pakkhandinā pagabbhena,
saṅkiliṭṭhena jīvitaṁ.
Hirīmatā ca dujjīvaṁ,
niccaṁ sucigavesinā;
Alīnenāppagabbhena,
suddhājīvena passatā.
Pañcaupāsakavatthu
Yo pāṇamatipāteti,
musāvādañca bhāsati;
Loke adinnamādiyati,
paradārañca gacchati.
Surāmerayapānañca,
yo naro anuyuñjati;
Idheva meso lokasmiṁ,
mūlaṁ khaṇati attano.
Evaṁ bho purisa jānāhi,
pāpadhammā asaññatā;
Mā taṁ lobho adhammo ca,
ciraṁ dukkhāya randhayuṁ.
Tissadaharavatthu
Dadāti ve yathāsaddhaṁ,
yathāpasādanaṁ jano;
Tattha yo ca maṅku bhavati,
paresaṁ pānabhojane;
Na so divā vā rattiṁ vā,
samādhimadhigacchati.
Yassa cetaṁ samucchinnaṁ,
mūlaghaccaṁ samūhataṁ;
Sa ve divā vā rattiṁ vā,
samādhimadhigacchati.
Pañcaupāsakavatthu
Natthi rāgasamo aggi,
natthi dosasamo gaho;
Natthi mohasamaṁ jālaṁ,
natthi taṇhāsamā nadī.
Meṇḍakaseṭṭhivatthu
Sudassaṁ vajjamaññesaṁ,
attano pana duddasaṁ;
Paresaṁ hi so vajjāni,
opunāti yathā bhusaṁ;
Attano pana chādeti,
kaliṁva kitavā saṭho.
Ujjhānasaññittheravatthu
Paravajjānupassissa,
niccaṁ ujjhānasaññino;
Āsavā tassa vaḍḍhanti,
ārā so āsavakkhayā.
Subhaddaparibbājakavatthu
Ākāseva padaṁ natthi,
samaṇo natthi bāhire;
Papañcābhiratā pajā,
nippapañcā tathāgatā.
Ākāseva padaṁ natthi,
samaṇo natthi bāhire;
Saṅkhārā sassatā natthi,
natthi buddhānamiñjitaṁ.
Malavaggo aṭṭhārasamo.